Bu haber kez okundu.

Onların Âlemi / Abdullah-ı Dehlevî
Abdullahı Dehlevî, ömrünün sonlarında hastalıklardan çok güçsüz kaldı. İbâdetlerini zevkle, fakat büyük zorluklar içinde yapardı. ~|~


Buyurdu ki: "Şu şiiri okuduğum zaman Allahü teâlâ vücûduma bir güç kuvvet veriyor, gençleşiyorum.
'Gerçi ihtiyârım, kalbim hasta, dermansızım / Yüzünü andıkça kuvvet gelir, gençleşirim".
Yâni; her ne kadar ihtiyâr, hasta ve mecâlsiz olsam da, hakîkî Sevgilinin aşkı ve O'na kavuşma isteğinin cilvelerini gördükçe gençleşirim...
Abdullahı Dehlevî her zaman şehîd olmayı arzû ederlerdi. Lâkin buyururlardı ki: "Hocam ve üstâdımın, yânî Mazharı Cânı Cânân hazretlerinin şehîd edilmesinden insanlara çok sıkıntılar geldi. Üç sene büyük kıtlık olup, binlerce insan öldü. Yine o şehîdlik hâdisesi üzerine insanlar arasında olan kavga ve gürültülerde ölenler, herkesin bildiği gibi yazıya sığmayacak kadar çoktu. Onun için şehîd olmaktan vazgeçtim.
Yine buyurdu ki: "Hazreti Hâce Behâeddîn 'Bizim cenâzemizin önünde; huzûruna müflis olarak geldim, yüzünün güzelliğinden bir şey isterim. Şu boş zenbilime elini uzat, o mübârek eline güvenirim' beytlerini okuyun!" buyurmuşlardı. Ben de şu şiirin güzel sesle okunmasını istiyorum: 'Kerîmin huzûruna azıksız geldim, ne iyiliğim var, ne doğru kalbim, bundan daha çirkin hangi şey olur? Azık götürürsün, O ise Kerîm".

Avatar
Adınız
Yorum Gönder
Kalan Karakter:
Yorumunuz onaylanmak üzere yöneticiye iletilmiştir.×
Dikkat! Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, pornografik, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen Üye/Üyeler’e aittir.

banner100