Cesur ÇAÇA

İnsanı yaşatan ümitlerin, cansız bir beden gibi yere yığılıp kalması gökyüzünde parlayan yıldızların yere çakılması kadar dehşet vericidir. Neden mi ? Çünkü dünyadaki pozitif veya negatif tüm roller insanoğlu tarafından sahneye konmaktadır. Dünya sahnesinde, kimileri zalim bir padişah, kimileri sevgisiyle dağları delen bir aşk adamı, kimileri melek, kimileri ise şeytan rolünde ama mutlaka herkesin oynadığı bir rol var. Bu realite geçmişte yaşandığı gibi günümüzde de yaşanıyor ve bundan sonraki zamanlarda da bu film aynen sahnelenecektir. Buradaki tablodan şu anlaşılıyor ki; her insan hayat resmini seçtiği renklere göre boyuyor.

Peki dünyada varolan resimler neden hep güzel renklerle boyanmıyor, neden mavi olması gereken gökyüzü simsiyah bulutlarla dehşet verici bir portre sergiliyor. Neden yeşillerin yerini bulanık renkler almış durumda. Bu sorulara çeşitli cevaplar verilebilir. Ancak altı çizilmesi gereken en önemli dipnotlardan biride şu; estetik bir resim çizmek, hoş motifler ortaya çıkarmak için insanın yüreğinde ümit ağacının kurumamış olması şarttır. Nitekim dünyanın en harika tablolarını çizen ressam bile, eğer içindeki ümit ve heyecanı kaybetmişse istediği resmi çizemez. En azından çizmek istemez, yani içinden gelmez. O halde asıl sorun güzel resim çizmeyi bilmemek değil, güzel resim çizme ümidini, isteğini yitirmektir.

Hayatın, "Nasıl olsa etraf çirkin resimlerden geçilmiyor, hem benim çizdiğim bir güzel resim arada kaybolur gider" diyerek özlenen tabloları ortaya koymaktan vazgeçen insanlarla dolu olduğunu hatırlattıktan sonra içimizde varolan tüm güzelliklerin nasıl çürüdüğünün altını çizmek kaçınılmaz hale geliyor. Şunu gözden kaçırmamak gerekir ki, insanoğlunun tıkandığı nokta, rengarenk resim çizmeyi bilmemek değil, güzelim resimleri çizmek istememektir. Hayatı kapkaranlık renklerle yaşayan bir insan bile, azmettiği ve istediği vakit en muhteşem tavırları, tutumları ortaya koyabilir. Ancak yukarıda izah edildiği gibi insanoğlunun yıkılan hayalleri, kaybolan umutları, talan edilen gönül hazinesi Onu bu özlemlerden çok ama çok ırak kılıyor. Dünya küçük, derdi büyük bunun farkında olan her insan, sürekli mutlu olmanın devamlı gülmenin mümkün olamayacağını bilir. Ancak, yüreğimizi hayata küstüren zifiri karamsarlığa da bir ışık tutmamız şart. Tüm insanların ufkunu saran siyah renkli tonlar, yerini mavimsi renklere bırakmalı. Karamsar olduğumuz kadar, ümitli olmazsak hayatın hiçbir şekilde çekilecek tarafı olmayacaktır. Bu arada ümitli olmanın tamamen bir gönül işi olduğunu ve ancak kendi kendiyle barışık olan insanların sığınabilecekleri bir liman olduğunu da hatırlatmanın büyük önemi var. Lakin, kalbi ve aklı simsiyah renklerle kararmış bir ferdin mavi bir resim çizmeye çalışması sadece rolden ibaret olur ki; bu rol başta sahibine olmak üzere, tüm seyircilere de büyük rahatsızlık verir. Siyah düşünürken mavi konuşmak, sigara kullanırken sigaranın zararlarını anlatmakla eşdeğerde olacağı için bu tutum kesinlikle çıkmaz bir sokaktır. Konu bu şekilde ele alındığında insanoğlunun kendi kendisiyle yüzleşerek temiz bir hesaplaşmaya gitmesi kaçınılmaz gözüküyor. Cesaret ve feraset sahibi olanlar bu mülakatı geçtikten sonra hem güzel düşünüp hem güzel konuşacak, hem güzel yaşayıp hem güzel örnek olacaktır. Ve yaşamın siyah renkleri o tablolarda yerini mavimsi tonlara bırakacaktır. Renksiz olan hayat renk kazanacaktır.

Peki bu anlatılanlar ne kadar gerçekçi ? Bu sorunun cevabını herkes hayatta çizdiği resimleri gözünün önüne getirerek alabilir. Çizdiğimiz resimleri kendimize yakıştırıyorsak ne âlâ. Ancak veriler negatifse, bize gerekli olan formül uzaklarda değil;

Hayallerine dikkat et, düşüncen olur.

Düşüncene dikkat et, hareketin olur.

Hareketlerine dikkat et, karakterin olur

Karakterine dikkat et, huy olur

Huyuna dikkat et, hayatın olur!..