Felaket ötesi

Kimlerin ne kadar yardım yaptığından ziyade kimlerin bu felaketi yüreğinde hissettiği önemli.

Hangi felaketten mi bahsediyoruz?

Tabiki, dünyanın gördüğü en korkunç Güney Asya Tsunami felaketinden.

Üçyüzbine yakın insan bu felakette canından oldu.

Dünyamızın sonlu olduğunu, her insanın bilemediği bir sonla karşı karşıya kaldığına bu olayla şahit olduk.

Herkes kendi çapınca maddi yardımda bulundu.

İmkanları elvermeyenler ferdi olarak dualar ettiler.

Yardım için uzanan ellerle duaya kalkan eller aynı modda buluştu.

Endonezya'nın, Filipinler'in, Tayland'ın, Sumatra'nın insanıyla Avrupa insanının ortak hissiyatında acı ve gözyaşı vardı.

Çaresiz kalan insanlara diğer insanlar çare olmaya çalıştılar.

Az ya da çok.

Sele kapılan insanların cansız vücutlarını gaspeden ölü soyuculara lanetler yağdırıldı.

"Bunlar insan olabilir mi?"

Diye feryad etti tüm dünya.

Soyanlar da soyulanlar da zengin değildi.

Hepsi de insandı ama bazılarının yaptığı gayri insani idi.

Depremden en çok etkilenen ülkeler Müslüman ülkeler oldu.

Ne dim ayrımı ne ırk.

İnsanlık adına hareket etti tüm dünya.

Ve birileri felaket tellalığına soyundu

Ve birileri oh olsun'dan dem vurdu

Ve birileri yeni rantları düşündü kendince

Ve birileri siyasal çıkar peşinde koştu

Ve birileri ağlarken birileri güldü.

Ve kanla gözyaşı birlikte yoğruldu...

Hesaplar açılırken

Birileri başka hesaplar yapmaya soyundu.

Siyasiler ve bürokratlar dirsek temasına geçtiler.

Dünyayı yönettiğini sananlarla yönetilenler zaman zaman birbirlerini suçladılar.

Komplo teorileri üretildi.

Üretilen iddialara yenileri eklendi.

Misyonerler dadandı

Dinler pazarlandı.

Can pazarında canlar alınıp verilirken

Pazar ayinleri düzenleyenler din tüccarlığı yaptılar.

Tsunaminin ne olduğunu bilmeyenler onu yakından tanıdılar.

İnsanlıktan nasibini almayan insanlarsa insanlığın bilincine tam olarak varamadılar.

Yaşananlardan yaşayanlar ibret çıkarırlar belki..

Diye umut ederken

Onların yaklaşımı bizi derinden sarstı

Dünyamız felaketlerle ömründen ömür tüketirken

Kayıp giden insanlığın acıklı durumu beynimizi zonklatıyor.

Birileri illa ki nefret tohumu mu atmak zorunda?

Dünyanın rahmine atılan nefret tohumları yeşermeden

Onu ne zaman ayaklarımızla ezeceğiz?

"Biz veya ötekiler.."

Demeye mi devam edeceğiz.

Felaketten ötesi neresi...!