Allah'tan razı olma keyfiyetine bürünmek

Bildikleri ile amel edene bilmedikleri öğretilir. Bendeniz bunu hayatımda çok yaşadım. Bir mesele oluyor ki takılıyorum. Dini bir konu. Acaba bunun cevabı nedir? Arasam, araştırsam, belki kaynak eser de bulamayacağım. İnanır mısınız faraza namaz için camiye gidiyorum, bakıyorum ki vaiz efendi o konuyu mevzu edinmiş.Bir gün rızık meselesini düşünüyorum. Geldi bir dilenci, başladı, bana nasihat etmeye. Hem benden para istiyor, hem de nasihat ediyor. O zaman dedim ki, "Bildiklerinizle amel ederseniz Allah bilmediklerinizi hem dilenciyle öğretir. Hem hamalla öğretir. Hem hoca efendi ile öğretir. Yeter ki okumasını bil." Bu tabiat, bu kainat; bir kitab-ı ilahidir. Bunu okuyacaksın. Peki nasıl? İşte bu kalp dediğimiz merkeze Allah'ın muhabbetini koyarak, O'nun rızasını kazanmak kastıyla hareket edeceksin. Soruyorsun, "Bu doğru mu yanlış mı?" O da sana bir dilenciyle cevap veriyor. Hoca efendi ile cevap veriyor. O zaman vicdanın rahat oluyor. Kalbin mutmain oluyor. Allah'tan memnun oluyorsun. Allah'tan razı oluyorsun. O da senden razı oluyor. Bu sefer, Allah'a yürüdüğünü hissediyorsun. Ne ile yürüyorsun? Bu ayaklarla değil, kalp ayaklarıyla yürüyorsun.Şimdi geliyoruz, dinin lüzumuna... Her insanın Allah'a ihtiyacı var. Bazısı "O yoktur" deyip, haşa inkar ediyor. Aslında O'nu arayışı o kadar şiddetli ki, bu arayışının hangi yönde olacağını bilmediği için inkar yoluyla O'nu bulmayı hedefliyor. İnkarın nedeni bu. Yoksa O'nu, Elest Meclisinde ruhu gördü. "Elestü birabbiküm/Ben sizin Rabbiniz değil miyim?"... "Kâlû bela/Dediler ki; evet! Sen bizim Rabbimizisin" (A'raf; 7/172)Şuurunun altında bu gerçek yatıyor. Ama nefis de "Sakın O'na gitme" diyor. Önüne bir perde çekiyor. O'ndan uzak olması münasebetiyle bünyede bir huzursuzluk da var. Bu huzursuzluğu aşmak için kendince bir yol buluyor, işte inkar budur. Halbuki mutlak huzur da O'ndadır.