Toplumları oluşturan asıl unsur çürümüş, taş yerinden oynamıştır. Asliyetini kaybetmiş toplum. İşte Kur'an, çürümüş insan tohumunu en verimli hale getiren, Allah'ın kelamıdır. Allah da orada "Ben insanları ve cinleri ancak kul olmaları için yarattım" beyanında bulunuyor. Demek ki kulluk en büyük zevktir. En büyük muhabbettir.

Yunuslar, Mevlanalar, Hacı Bektaşlar, Ahmet Yeseviler... gündem edilir o toplumda. "Ne mübarek adam" denilir onlar için. Çünkü onlar, Allah'a müracaat etmeden bir tek adımını atmayan, iradesini Allah'a vakfetmiş, bağlamış insanlardır. Niçin mutlu olmasın onlar? Onların hayatları niçin güllük, gülistanlık olmasın? Aslında Hoca Ahmet Yesevi'nin hayatı çiledir, meşakkattir. Bilenler çok iyi bilirler, hayatı milleti için tamamen mücadele ve mücahede ile geçmiştir. Anadolu'nun Türkleşmesinde Hacı Bektaş-ı Veli bir ummandır, bir okyanustur. İnsanlığı ve kimliği anlatandır o. Neden? Çünkü her hareketi Hakk'a istinaden yapılan, her sözü "Cenab-ı Hakk razı mıdır değil midir?" anlayışına göre konuşulan bir medeniyetin, bir kültürün, bir anlayışın mahsulleridir bunlar. "Komşusu açken tok yatan bizden değildir" inancının hakim olduğu bir dünyanın mahsulüdürler. Dostu kederli, üzüntülü olduğu zaman, ona bir şey olduğu zaman, sanki kendisine olmuş gibi etkilenip, o derdi paylaşabilecek bir anlayışın sahibi, bir medeniyet anlayışının temsilcisidirler onlar. İslam, insanı, sadece kendi kulvarında, namütenahi serbest, alabildiğine başıboş yaşatan bir anlayış değildir. Bilakis bütün etrafıyla onu bağlantılı hale getirip, sorumluluk duyguları içerisinde, hem kendi iç tabiatındaki tevhid şerbetini, zevkini, hem de dış tabiatındaki sosyal münasebetini doruk noktaya çıkartacak iksiri, aşkı ve de programı veren ilahi bir dindir. Kitabımız Kur'an-ı Kerim budur. O Kitab'ın, o Kur'an'ın nazil olmaya başladığı ay işte Ramazan ayıdır...