Aaaa! Öcüüü! (İmamların öcü)

 Çalıştığım gazetelerde, epeyce rızkını kalemiyle temin eden kişiyle tanıştım. 
"Çalıştığım" diye özellikle vurguluyorum çünkü sayfalarımda yazdıklarıma hiç kimsenin asla müdahale şansı yok, diye belirterek devam edeyim...
Çok sevdiklerim de oldu, gördüğümde öfkelendiklerim de ama gazete patronlarının veya yönetimlerinin kararı ile istihdam edilen bu kişiler hakkında müspet veya menfi yazılar yazamadım... Gönlümün kabadayı tarafına uyarak tenezzülen; "Yazmadım!" dersem daha doğru olur...
Yavuz Selim Demirağ, tanımakla müftehîr olduğum, yakın mesai arkadaşlığı yanında özel gayretlerimizin de olduğu bir Erbâb?ı Kalem...
"İki kişinin bildiği sır değildir." Gerçeğinden hareketle aramızda sırren bir şeyler olduğunu söylersem abartı olur...
Özellerimizi paylaştığımız da çok oldu Sevgili Yavuz Selim'le..
Rahmetli Annelerinin, Kızının ve kendisinin rahatsızlıklarıyla verdiği mücadelelerini ve sıkıntılarında nasıl kendi yağında kavrulduğunun da canlı tanıklarındanım..
Hissiyatıma yenik düşmemek için, özel tanışıklığımızı detaylandırmayı ?Sevgili Yavuz Selim'den özürle? istemeyerek keseceğim...
Yeni Mesaj Gazetesi öncesi yaklaşık 8.5 yıl, aynı gazetede kalem oynattığımız Yavuz Selim Demirağ'ın;
? DİGİTAL TERÖR
? TEŞKİLAT ERCAN
? DARBE VE İNFAZ
? TEĞMEN ÇELEBİ ve son günlerde yeniden popülerleşen "İMAMLARIN ÖCÜ" adlı kitapları var...
Yani Yavuz Selim Demirağ; mesleğini çok seven ve mesleğinin gereğini sağlığını hiçe sayarak yapan müstena karakterlerden..
Telefonlaştığımızda, gönlüm ve ağzım dolusu; "Ben Seni seven adam.." demekten keyif aldığım bir Sevdiğim...
Son günlerde popülerleşen İMAMLARIN ÖCÜ kitabı, daha matbaa buharları üzerindeyken bana ulaştı... Elbette, rızkını kaleminden sağlayan Amele?i Kelâm, ?affınıza sığınarak? Erbâb?ı Kalem'den biri olarak, İMAMLARIN ÖCÜ hakkında bir şeyler yazmalıydım..
Yazmadım değil, yazamadım!
"Körler, topallar, sağırlar; birbirini ağırlar.." tarifi ile Sevgili Yavuz Selim'i incitmekten korktum... Bir de "Kitap Eleştirmenliği" haddim değildi biliyordum...
Şu ân dargın olduğum ama hâlâ gıyabında "Ağabey" diye hitap ettiğim Cazim GÜRBÜZ'ün, 16.06.2015 günlü, "İMAMLARIN ÖCÜ" başlıklı yazılarını ben yazmışım gibi kabullenerek okumuştum... Sessizce o yazının altına gönül imzamı atmıştım...
Eğer Sevgili Yavuz Selim'in; "İmamların Öcü Aklandı" başlığı ile 18.12.2015 günlü yazısı olmasaydı, bu satırları yine yazmazdım...
Bu yazımın sebebi, kitap reklamı değil keşke olsaydı!
Bu yazımın sebebi, bir Yavuz Selim Demirağ methiyesi de değil, keşke olsaydı!
Seksen milyon nüfuslu bir Türk Ülkesi'nde Allah'ın kalem nasip ettiği Yerel?Yaygın Basın mensupları olan 2?3 bin kişilik nasiplilerden bir muharrir olarak; vakti ve zamanı geldiğinde olanlardan, olaylardan; gözümün baktığı gönlümün gördüğü ve aklımın kestiği kadarıyla düşüncelerimi açıklamak tavrımla yazıldı bu satırlar...
"İMAMLARIN ÖCÜ" kaçıncı baskısını yaptı bilmiyorum.
Çok ciddi bir emek ürünü ve çok ciddi bir cesaret göstergesi...
Yıllarca; her devrin siyasi muktedirlerinden iltifat ve destek görmüş, yılan gibi alçaktan sürünen ve çok ince hesaplarla; "devletin kılcal damarlarına sirayet edinceye kadar..." saklanmayı strateji olarak benimsemiş, kahpe bir oluşumun, Türk Silahlı Kuvvetleri'ndeki yapılanma seyrini anlatan/belgeleyen bu kitabın, "İlgili bilgisizler" veya"Bilgili İlgisizler" tarafından mutlaka okunması gereğine inandığım için bu satırlar...
Meselâ; "Hulusi Akar bu satırların yazarının hemşerisi ve dolaylı akrabasıdır. ... Kısa zamanda bu isme dikkat etmemekle yanlış yaptığımı anladım. Hulusi Akar'ın "seri paşa" olacağı ilk günden belli olmaya başlamıştı. ... Askeri okulların kültüründe en büyük suç sayılan "ispiyonculuk" neredeyse teşvik edilir hale geldi. Akar, öylesine "seri" çalışıyordu ki öğrenciler aralarında "Su uyur, Hulusi akar.." diye şakalaşıyorlardı." (a.g.e. s. 84, 85)
"Tesadüfün İğne Deliği" bölümünde, "Ahmet Erdoğan 1986 yılında Tokat İmam Hatip Okulu'ndan sivil liseye geçti. Daha sonra askeri liseye giren Erdoğan, Harp Okulu'ndan 1984 yılında mezun olup akademiyi bitirdiği yıl, 3. Kolordu Komutanı Hulusi Akar'ın "icra subayı" olarak görevlendirildi. "İcra subaylığı" bir nevi özel kalem ya da "emir subaylığı" niteliğindedir. Komutanın bütün irtibatlarını ayarlayan Ahmet Erdoğan'ın akademiden yeni mezun olmuş bir kurmay subay olmasına rağmen buraya atanması hakikaten ilginçtir. Teamüllere göre akademiden yeni mezun subay kıtada 'tabur komutanlığı'na tayin edilir, yani araziye çıkar. Oysa Erdoğan, nokta tayiniyle Akar'ın yanıbaşında görevlendirilmişti." (a.g.e. s.88)
"Tutuklu subayların beyanlarından, Hulusi Akar'ın Hasdal Askeri Cezaevi'ni ziyaretleri sırasında Ahmet Erdoğan ile ilgili şikayetlere karşılık; 'Tutturmuşsunuz bir Binbaşlı Erdoğan'ı... Siz onun yazdıklarına değil yazdıranlara bakın' dediğini öğreniyoruz. ... Hulusi Akar'ın, 'yazana değil yazdırana bakın' cümlesi ilginç. Akar, demek ki Binbaşı Ahmet Erdoğan'a bu raporu yazdıranları biliyor." (a.g.e. s.90) Satırları, size de ilginç gelmedi mi?
Özetle; sözün kudretinden bahsederken defalarca; "Söz öylesine kudretlidir ki olay olduğu anda söylerseniz; 'Ya! Şimdi sırası mı?' itirazını, biraz ortalık yatışsın sonra düşüncesiyle erteleyerek söylerseniz, 'Yahu! Şimdiye kadar neredeydin?' şeklindeki insafsız sorgulamaya tabi tutulur." Demiştim...
Şahsen; "Şimdiye kadar neredeydin?" sorgulamasını, önce kendim yaparak bu satırları yazmaya, tarihe şerh düşmeye mecburdum.
"İlgisiz bilgililerin ve Bilgisiz İlgililer" in tamamının şiddetle dikkatlerine sunuyorum" İMAMLARIN ÖCÜ" nü ve Sevgili Yavuz Selim Demirağ'dan gecikmiş de olsa kabul edeceğini bilerek özürümü diliyorum..
Ben, seni seven adam, kaleminden, yüreğinden, gözlerinden öperek Sevgili Yavuz Selim...
"TÜRK, TÜRK'Ü KORUMAZSA TANRI TÜRK'Ü KORUMAZ " Vesselâm...
Selâm, sevgi, duâ...