Bekri Mustafa

Padişah 4.Murat zamanında nüktedanlığı, hazırcevaplığı, esprileri ve aynı zamanda ayyaşlığıyla ünlü Bekri Mustafa, yoksul bir mahallede bir caminin önünden geçmektedir. O sırada musallada bir tabut vardır, fakat namazı kıldıracak imam ortalarda yoktur. Cemaatin beklemekten canı sıkılır ve başında kavuğu sırtında cübbesiyle oradan geçen Bekri Mustafa'yı hoca zannederek namazı kıldırmasını söylerler. 'Yok ben hoca değilim' dese de dinlemezler ve zorla öne geçirirler. Bekri Mustafa namazı kıldırdıktan sonra tabutun örtüsünü açar ve ölünün kulağına bir şeyler fısıldar. Cemaat ölüye ne söylediğini merak eder.
Bekri Mustafa gülerek cevaplar: "Sen şimdi aramızdan ayrılıp ahirete gidiyorsun. Eğer orada, bu dünyanın ahvalini sana sorarlarsa, Bekri Mustafa imam oldu dersin. Onlar durumu anlar…" dedim.
 
Ah Nasreddin hoca...
Keşke yaşıyor olsaydın hoca...
Büyük bir manâ insanıdır Nasreddin hoca.
Adına isnat edilen saçma sapan fıkralara bakmayın.
Nasreddin hoca, köyün kahvesine burnundan soluyarak girince ahali:
"Ne oldu hocam nedir bu öfke?"
Hoca:
"Daha ne olsun, eşeğimin semerini kaybettim bulamıyorum" demiş ve eklemiş:
"Eşeğimin semerini bulun, yoksa ben yapacağımı bilirim" diye tehdidini de eklemiş.
"Aman" demiş ahali, "Belli ki Hoca'nın şakası yok, sağı solu belli olmaz, bir şey yapmadan bulalım şu semeri."
Seferber olmuşlar, her yer didik didik aramışlar ve sonunda Hoca'nın eşeğinin semerini bulmuşlar.
Ahali merakla, "Yahu Hoca! Semeri bulamasaydık ne yapacaktın ki?" diye sorunca,
Hoca gülümseyerek cevabı vermiş: "Hiç, yeni bir semer yapacaktım."