Mustafa Kemal'siz Çanakkale anılamaz

 18 Mart tarihinde İtilaf Kuvvetleri son derece kapsamlı ve güçlü bir saldırı gerçekleştirmiş olsa da somut bir kazanç elde edemediler. Deniz muharebesinin kilitlenmesi ve müttefik kuvvetlerin verdiği kayıplar, Müttefik Kuvvetlerini keskin bir kara harekâtı yapmaya zorladı. 25 Nisan 1915 günü İngiliz, Fransız ve Anzak birliklerinden oluşan işgal kuvvetleri Seddülbahir, Kumkale ve Arıburnu bölgelerinden çıkarma yapmaya başladılar. Seddülbahir'de kıyı topçusunun başarısı ve karşı taarruz ile durdurulan işgal kuvvetleri, Kumkale'de atıl kalmış, Arıburnu ise tam manasıyla cehennemi yaşamıştır.
Çıkarma başladığında Yarbay Mustafa Kemal Çanakkale Bigalı köyü doğusundaki Değirmenlik Mevkii'nde bulunan karargâhındaydı. Çıkarmayı haber aldığı anda durum değerlendirmesi yaptıktan sonra Gelibolu'daki 3. Kolordu Komutanlığı'na düşmanın konumunu ve aldığı inisiyatifi bildiren bir rapor gönderdi. 57'nci Alayı alarak yolsuz, sarp ve derin derelerle kesilen arazide intikal ederek, saat 09.40'ta Kocaçimen mevkiine vardı. Burada 57. Alay dinlenmeye bırakılmış, Atatürk Conkbayırı'na geçmiştir. Orada cephaneleri bittiği için çekilen ve düşmanca kovalanan bir gözetleme bölüğüne rastlar. Devamını Mustafa Kemal anlatıyor:
"- Nerede düşman?
- İşte diye 261 rakımlı tepeyi gösterdiler.
Gerçekten de düşmanın bir avcı hattı 261 rakımlı tepeye yaklaşmış, serbestçe ilerliyordu.
Düşman bana askerlerimden daha yakın. Düşman bulunduğum yere gelse kuvvetlerim pek kötü duruma düşecek. O zaman, bir mantıkla mıdır, yoksa bir içgüdü ile mi, bilmiyorum, kaçan erlere:
- Düşmandan kaçılmaz dedim.
- Cephanemiz kalmadı, dediler.
- Cephanemiz yoksa süngümüz var, dedim. Ve bağırarak,
- Süngü tak, dedim. Yere yatırdım. Aynı zamanda Conkbayırı'na doğru ilerleyen piyade alayı ile Cebel Bataryası'nın erlerini marş marşla benim bulunduğum yere gelmeleri için yanımdaki emir subayını geriye saldım. Erler yatınca, düşman da yere yattı. Kazandığımız an, bu andır."
Çanakkale savaşını siyasi, dünyalık çıkarları için gündem edip savaşın dehası Mustafa Kemal Atatürk'ten bir tek kelime bahsetmekten aciz olanlar en büyük ihanetleri Çanakkale'de şehit olan ecdadımıza yapıyorlar.
Bugün Türkiye Cumhuriyeti olarak halimiz ortada iken neden kulağımıza fısıldanan fitneleri elimizin tersiyle itip tarihi ve güncel gerçeklerimize kulak vermiyoruz?
Bizim ülkemizin en büyük sorunu tarihini bilmeyen ve Atatürk'ü maalesef gerçek manada tanıyamayan gençliğimizdir.
Çanakkale savaşında askerlere, Hz. Ali'nin kahramanlıkları, savaşlardaki cesaretliliği anlatılırdı. 
Ya şimdi?
Hayali Hollywood kahramanlarıyla haşrolan bir Türk gençliği var.
Burada en büyük görev ailelere ve öğretmenlere düşüyor.
Geçtiğimiz hafta ilkokul 2. sınıfa giden kızım Elif Nisa'ya öğretmeni Semra hoca Çanakkale savaşıyla ilgili şiir yazma ödevi verdi.
Bizde kızımla oturup kelimelere dökebildiğimiz kadarıyla Çanakkale şehitlerimizin anısına şiir yazmaya çalıştık:


Çanakkale'dir dünyada tek örnek,
İmkansızlık içinde zafere.
Çoluk çocuk demeden Türk milleti,
Gözünü kırpmadan gitti sefere.


Onların tek derdi vatandı.
Birlik ve beraberlik o kahramanlara hep güç kattı.
Geldikleri gibi gidecekler dedi Mustafa Kemal.
Ve yedi düvel hayalleriyle birlikte suya battı.


Türk'ün gücünü gördü tüm kâinat.
Ey Türk evladı, kahraman arıyorsan Çanakkale'ye bak.
Orada ki mucizeleri kim izah edebilir?
Bu ruhu yaşatacağız herkese inat.


Çanakkale bizim yeniden doğuşumuz,
Onların sayesindedir bugün varoluşumuz.
Bu değerlerimize sahip çıkacağız.
Bundandır Türk milleti oluşumuz."


Çocuklarımıza daha küçük yaşlarından itibaren bu ruhu aşılamazsak eğer senaryosunu bizi yok etmek isteyen ülkelerin kurguladığı filmleri hayranlıkla izlerken Allah muhafaza millet olma şuurumuzu kaybederiz.
Bu vesileyle, başta Cumhuriyetimizin banisi Gazi Mustafa Kemal Atatürk'ü, silah arkadaşlarını ve tüm şehitlerimizi saygı ve rahmetle
anıyorum.