Nedâmet..

 Sabrım tükendi artık, akına çıkacağım,
Yüzlerce yıl biriken hesaba bakacağım.
Canımı acıttılar çok canlar yakacağım;
Vatana, Bayrağıma yan bakana düşmanım,
Üzülmem Şehîdime, sağım diye pişmanım!

"Rahat durun, yapmayın!" dedim, dinlemediniz,
Öfkemin şiddetini tahmin edemediniz,
Beni duymazdan gelip Haçlı'ya güvendiniz;
Dînime, kültürüme hor bakana düşmanım,
Öldüğüme üzülmem, ben sabrıma pişmanım!

Komşudan hayâ edip günü güne ekledim,
Yıllarca şımardınız sabrederek bekledim.
Merhamet ve öfkemin sınırı yoktur dedim;
Sözümü, ikazımı duymayana düşmanım,
Bu kadar yıl sabrettim diye de çok pişmanım!

Gerçeğe ters, çakallar arslandan pay alamaz,
Biliriz ki pis domuz temiz suya dalamaz.
En iftiracı bile îmana kir çalamaz;
Allah ile aldatan mürâiye düşmanım,
Öfke ile yutkunup sustuğuma pişmanım!

Tarih ile destanlar olur mu kahramansız?
Müslüman Türk ülkesi kalır mı hiç Ezansız?
Be hey serseri kafa! A akılsız izansız;
Akıllı düşmandansa akılsıza düşmanım,
Dalâlet zannedilen sabrıma çok pişmanım!

Pusatımı kuşandım, bütün dünya görecek,
Son hâin ölene dek sürek avım sürecek.
Dünya yalan, hayat boş, Kıyamettir tek gerçek;
Dünyada hüküm süren zalimlere düşmanım,
Nefsime zulmederek durduğuma pişmanım!