Tanıdık bir sendrom?

Pireleri 20 santimetre derinliğinde bir fanusun içine koymuşlar. Fanusun üstünü de cam ile örtmüşler. Ateşi yakıp alttan ısıtmaya başlamışlar.Pireler az sonra ayaklarının altındaki sıcaklıktan rahatsız olmuşlar tabii. Yapacakları başka bir şey yok. O ortamdan kurtulmak için en iyi bildikleri şeyi yapmışlar. Zıplamak?Var güçleriyle dışarı doğru zıplamışlar.Gelin görün ki her zıplayışta, kafalarını tavandaki cama çarparak fanusun dibine düşmüşler. Tekrar zıplamışlar ama nafile yine cama çarpmışlar.Kendilerini neyin engellediğini bir türlü anlayamamışlar. Engel görünmezmiş çünkü?Aradan bir süre geçmiş.Pireler kendilerini engelleyen bu görünmez engeli artık iyice kanıksamışlar.Bu aşamadan sonra fanusun tavanındaki cam engel kaldırılmış.Engel yoktur artık... Ateş yine yakılıp fanus alttan ısıtılmış. Üstünde hiçbir engel olmadığı halde pireler en fazla 20 santim zıplıyormuş. Daha yükseğe zıplama imkânları, özgür olma imkânları, kaçıp kurtulma imkanları varmışAma pireler buna cesaret edememişler.Çünkü artık fanusun üstünden alınan engel çok daha tehlikeli bir yere yerleşmiştir.Zihinlere?Engel artık zihinlerdedir. "Yapamayız, hiç boşuna denemeyelim?""Zaten yaptırmazlar?""Biz bu fanustan asla çıkamayız?" demişler.Durumu izah etmek isteyenleri ise, Sevr paranoyasıyla ve komplo teorisi üretmekle suçlamışlar.Pirelerin düştüğü bu hale, "Cam tavan sendromu" deniyor.Bu sendrom bana çok tanıdık geldi.Ya size?