Allah'ın tecellisine nasıl mazhar olunur?

İnsan, her dönemde, devirde ve her yaşta Allah'a muhtaçtır. Allah'a varabilmesi için, din yoluna mutlak surette ihtiyacımız var. O yolu terk edenin huzurlu, mutluluğu görülmemiştir. Belki çok ciddi teknik imkanları vardır, zengindir. Her şeye gücü yetmektedir. Emreder, bir yerine on bir yapılır. Ama, mutluluğu, huzuru, saadeti yoktur. Eşyayı kullanma nezaketi, nezafeti, güzel bir davranış biçimi... yoktur. Hangi açıdan alırsanız alın, İslam'a, onu tebliği eden Peygambere ve O'nun yolundan gidenlere her devirde ihtiyaç vardır ve olacaktır da. Mutlak hürriyet var da, bu evrende mutlak hürriyet yok. Yani sen ve ben kabul etsek de etmesek de esiriz. Bir insanın esir olması için ya da hür olmaması için dış tabiatımızda birtakım düşmanların bize zincir vurması gerekmiyor.İnsanoğlunun iç tabiatında iki duygu var. Bir, nefsani duygular, hayvani duygular. Bunlar insana hakim olur. İnsan bu duyguların esiri olur ve hayatını bu kulvarda geçirirse, hür diye kabul ettiğin bu insan, aslında o duyguların esiridir. Bir de ruhani duygular vardır. O da, direkt insanı Allah'a bağlar. Yani sen, ya onun esirisin, ya bunun esirisin. Ya hayvani duyguların esiriyiz, ya da ruhani duyguların esiriyiz. Aklı olan, akıllı olan kişi odur ki, ruhani duygulara hayatını ve aklını teslim eder. Bu duygular, ibadat-u taatle, özellikle zikir ile öyle bir yücelir ki; ruh yücelir, Allah'ın tecellisine mazhar olur, Yaratanla beraber olur. O tecelli, öyle bir sevda, öyle bir muhabbet, öyle bir hâldir ki, işte o andır hürriyet. Yani hürriyeti insan, her zaman yaşamaz. An, an yaşar. O bir sevda boyutudur.  Biz, insanlar olarak yaptığımız ve yapacağımız işlerde, her işimizi Allah'a endekslersek, O'nun rızasını kazanma niyeti ve maksadında olursak, ruh, hep o kulvarda O'na yücelir. Yaptığın en basit işte bile muhabbet alırsın. O manevî zevki alırsın. Yol üstünden bir taşı, canlılara eziyet etmesin diye, alıp bir kenara koymak kadar basit bir iş gibi görünse de...