Anlatabilmek ne mümkün

An olur kelimeler uçuşur, sıraya geçerler, kuracağın cümlede beni de kullan beni de kullan dercesine?An olur kelimeler kaçışır, ele avuca sığmazlar, birini yakalayıp da bir satırda tutana aşk olsun.Gün olur, güneş bütün hararetiyle etrafı kasıp-kavurduğu halde sizin buzlarınızı çözmeye kafi gelmez, yüreğiniz, üşüdüğünü düşündüğünüz bir parçanızla beraber olduğu için; "ah bu güneş te nerelerde kaldı" dersiniz.Zaman olur, bulutlar bir başka döker içlerini, sular sele dönüşür, dereler çaya dönüşür, topraklar suya kanar, bitkiler yeniden cana gelir, siz, suyun selin tam orta yerinde de olsanız, yüreğiniz o parçanızın tam yanında olduğu için "biraz önce yağmur mu yağmış" diye hayret edersiniz.An olur, yağmurun yağışını sırça köşklerden de seyretseniz, bir damlası dahi yanınıza uğramasa, yüreğiniz dışarda olan, yağışın altında kalan o parçanızla beraber olduğu için sırılsıklam ıslanır, zangır zangır titrersiniz.Anlatmak ne mümkün.Bazen güneşin altında üşüdüğünüz için, bazen güneşli bir günde ıslandığınız için sanki kelime dağarcığınızın ağzı açılır da çomak sokulmuş arı yuvası gibi her biri bir tarafa kaçışırlar ve siz bırakın yazmayı, konuşmak için bile kelime bulmakta zorlanırsınız.Eskiden yaz yağmuru üşütmez, ıslatmaz derlerdi ve belki de öyleydi ama, geçtiğimiz ilkbahardan beri yağan her yağmur, toprağa düşen her damla beni yaman ıslatıyor, beni yaman üşütüyor ve sanki yüreğimin tam orta yerine yağıyor.Dışarıda yağmur yağsa ben içeride ıslanıyorum.Dışarıda yağmur yağsa ben içeride üşüyorum.Ne zamanki kendimi toparlıyorum, hafızamı toparlıyorum, zihnen yoğunlaşarak yürek paresi, o parçamın yanına, yakınına, daha daha yakınına iyice sokuluyorum, işte o zaman ne güneşin harareti bana kar ediyor ne de sele dönüşen yağmurlar. Anlatmak ne mümkün.Çoğu sefere çıkmış kelimelerden arta kalan üç beşi ile meram anlatmak benimki.Anlayana da anlamayana da kucaklar dolusu selamlar.