Aydınlanma

Bir yol tutturduk düşe kalka gidiyoruz. Yürürken öğreniyoruz, anlatılamayan haller yaşıyoruz. Kimi zaman nefsimizin konuştuğunu, nefsani davrandığımızı fark edebiliyoruz. Bu hal bize çirkin görünüyor, nefsani davranmamak için elimizden geleni yapmamız gerektiği gerçeğini kabul ediyoruz. Birçok şey kendimizde başlayıp yine kendimizde bitiyor. Daha önce de bahsettiğimiz gibi iyileşmeye kendimizden başlamamız gerekiyor. İyileşmeye kendimizden başlamak cesaret gerektiriyor, dua gerektiriyor, en önemlisi uyanıklık ve çaba gerektiriyor. Bu cümleler bize" kalp gözü" gerçeğini hatırlatıyor. Yolda yürüyüşün asıl gayesi, nirengi noktası kalp gözlerimizi açabilme yeterliliğine sahip olabilmek. Kalp gözlerimizi açan Allah-ü Teala'dır. Ancak bizim de bu güzel hali istememiz, bunun için duada bulunmamız ve çaba sarf etmemiz gereklidir. Aydınlanma nedir diye kendi kendimize soruyoruz. Aydınlanma hakikati görebilmektir, hakikate aşina olmaktır, aydınlanma insanın kendi içinde bulup sevdiği bir güzelliktir. Aydınlanma için aydınlanmış insanlarla bir arada olmak, görüşmek, konuşmak, onları sözlerini anlamak ve kavramak gerek. Aydınlanma ile kalp gözünün açılması arasında sıkı bir ilişki olduğunu söylemek mümkün. Aydınlanma ve kalp gözü açıklığı istemekle, çalışmakla elde edilebilir mi sorusu önemli bir sorudur değil mi? Biz tanıdığımız insanlardan bir çoğunun aydınlanma eğiliminde olduğunu, bunun için çaba sarf ettiklerini görüyoruz ve seviniyoruz. Can gözü kapalı gafilandan olmamak için, kalbimizi selim ve salim kılmak için iyi bir yol tutturmamız gerektiği de bir gerçektir. Can gözümüzü açabilmek bizlere ne kadar lazımdır değil mi? İnşallah diyelim.