Bartın’a şivan düştü

Acılar yağmur gibi yağdı yüreklere.

Acılar dolu gibi dövdükçe dövdü mahzun gönülleri.

Ölüm, Bartın ilimizin Amasra ilçesini, uzak yakın tüm köylerini bir gecede dolaştı durdu.

Yaygın ifadesiyle 'ölüm kol gezdi' o diyarda.

Yine böyle bir Ekim ayındaydık, üniversite yıllarımızdı ve Erzurum'da deprem olmuştu da, merhum Aşık Reyhani o meşhur ve uzunca destanına şöyle başlamıştı:

"Otuz Ekim bin dokuz yüz seksen üç

Hele gelin görün bizim köyleri

Dünyadan ahrete başladı bir göç

Hele gelin görün bizim köyleri"

Yaklaşık kırk yıl sonra, yine bir sonbahar mevsiminde, yine bir Ekim ayında, Amasra'nın merkezinde ve köylerinde adeta ahirete bir göç başladı.

Yürekler yangın yeri, gözlerden yaş yerine kan akıyor ve gencecik civanlar üçer-beşer kara toprağa giriyor.

Adını maden kazası koydular, grizu patlaması koydular ve tam 41 canı götürüp toprağa koydular.

Manisa ilimizin Soma ilçesinde yine böyle ihmaller zinciri sebebiyle yaşanan korkunç felakette tam 301 canımızı toprağa verişimizin üzerinden daha dört yıl geçmişti.

O korkunç olayın mahkemeleri devam ederken, yitip giden canların çoluk-çocuğunun hak arama mücadeleleri sürerken, bir maden kazası daha, bir grizu patlaması daha çaldı kapımızı.

Elbette kazaya sebep olan ihmaller araştırılacak, soruşturulacak, raporlar hazırlanacak, belki de işin sonunda suç, her zaman olduğu gibi 'kadere' yüklenecek.

İktidar cenahından hangi tür açıklamalar gelirse gelsin, görevlendirdiği raportörlerin raporları ne söylerse söylesin, artık yediden yetmişe bütün millet biliyor ki, işin kaderle falan alakası yok, işi kuralına göre yapmamanın, ihmaller zincirinin kötü bir sonucudur yaşanan felaket.

Yazık değil mi, günah değil mi ve 21. yüzyılın ilk çeyreği biterken böyle bir sebeple onlarca can kaybı ayıp değil mi?

Ne yazık ki, ellerimizle yaptıklarımızdan ötürü, almamız gerektiği halde almadığımız tedbirlerden ötürü Bartın'a şivan düştü, tüm ülkeye şivan düştü.