Bir garipsin şu dünyada

Günler nasıl da akıp geçiyor gözlerimizin önünden, ağlasam mı, gülsem mi, yaşasam mı ölsem mi diye düşündüğümüz zamanlar oluyor. İnsan bazen şu anda ölüversem acaba neler olur diye de düşünebiliyor. Ardımızda güzel hatıralar, iyilikler, hoşluklar bırakarak bu dünyadan ayrılmak hepimizin isteğidir değil mi?Her gün ölümümüzü düşündüğümüzde, acaba çevremdeki insanları nasıl memnun edebilirim, kırmadan dökmeden sorunları nasıl halledebilirim, kendi kendimize soracağımız sorular olmalı, ne dersiniz?İnsan kimi zaman başkasında görüp kınadığı bir davranışı gün geliyor kendisi başkasına karşı gösteriyor, bu nedenle insanları kınarken bile çok dikkatli olmamız gerekiyor. "Gaflet ile Hakk'ı buldum diyenler / Er yarın Hak divanında belli olur" diye geçiyor bir ilahide. İlahileri çok dikkatle dinlemek gerektiğine de inanıyoruz.Çocuk olmak ne güzel, sanki dertlerden azade bir yaşam dilimi? aslında tam olarak öyle değil çocukların da sorunları oluyor, yalnız galiba onlar bizden daha iyimser bakabiliyorlar hayata. Bir elma şekeri ya da bir oyuncak dertlerini unutturabiliyor."Bir garipsin şu dünyada / Gülme gülme ağla gönül/ Olmakta derdin ziyade / Gülme gülme ağla gönül" diye geçer bir başka ilahide. Gerçekten insan hallerini düşündüğünde ne kadar garip, ne kadar yalnız olduğunu ve dönerek, ağlayarak, yanarak, yakılarak Rabbimize dönmemiz gerektiğini fark ediyor. Ne varsa Hakk'a yakınlıkta var. İnsan bunu er ya da geç fark ediyor. Allah için dökülen bir damla yaş öyle bir huzur veriyor, şu "içimizi rahatlatmak" denen işi öyle güzel başarıyor ki?" Her nefis ölümü tadıcıdır" ve sonra Rabbimize döndürüleceğiz. Bu ne kadar muhteşem bir gerçek, bir hakikat, Allah'a kavuşmak ne güzel olacaktır kim bilir? Sonra "Liva'ül hamd" sancağının altında toplanmak ne kadar kıvanç verici bir şeydir. Allah (c.c.) cümlemize nasip eylesin.