Dünya değirmeni öğüttü bizi

Önden giden sevdiklerimiz…

Onların gidişi ile ufkumuzu kaplayan hüzün bulutları…

Bulutlardan dökülen rahmet damlalarına eşlik eden gözyaşlarımız…

Gözyaşlarımıza tercüman olmaya çalışan kelimeler… Kelimelerden oluşan mısralar, kıtalar ve destanlar…

Yürekleri yangın yerine çeviren ayrılık ateşleri… Dillerden dökülenler ve onların sesine ses katan tellerin hazin hazin iniltileri…

"Ayrılık hasreti kâr etti cana

Seher yeli sevdiğimden ne haber"

diyerek esen yelden, açan gülden, dertli dilden haber sormalar…

Bir zaman sonra, şiir sanatındaki bütün maharetlerini kullanarak sevdiklerinden haber soranların da, kendilerinden haber sorulanlar listesine eklenmesi…

Dünya değirmeni tane tane öğütüyor bizi.

"Reyhanî farkı ne az ile çoğun

İkisi bir olur var ile yoğun

Mezar bir tarladır insanlar tohum

Her gün dane dane sürmüş kara yer."

Ya da Bolulu ünlü halk aşığı Dertli'nin 'Ayrılık' şiirini Aşık Reyhani'nin sesinden dinlerken dayanabilmek:

"Yattım gurbet elde gam yastığınan

Dağ gibi üstüme geldi ayrılık oy

Eşim dostum gelmez oldu yanıma

Böldü parça parça etti ayrılık oy

Yollarımı engel sardı kış gibi

Gülsem bile iki gözüm yaş gibi

Şahin pençesinde yavru kuş gibi

Böldü parça parça etti ayrılık oy

Gurbet eli Dertli için yapmışlar

Çatısını çile ile çatmışlar oy

Ölüm ile ayrılığı tartmışlar

Elli dirhem fazla gelmiş ayrılık oy."

Günü gelince, vadesi dolunca ebedi yolculuğa çıkan her yakınımız, her tanıdığımız, selam alıp verdiğimiz her bir can, giderken canımızdan bir parça bir şeyler de götürüyorlar.

Onlar giderken yüreğimizde bıraktıkları hüzün kıvılcımları, gün geçtikçe, aylar ilerledikçe, yıllar devri daim oldukça yaman bir alev topuna dönüşüyor.

Önden giden anneler, babalar, kardeşler, ablalar, arkadaşlar ve canım hocalarımız!

Sizler sıranız geldi göç eylediniz bu yalan dünyadan.

Bir bilseniz ki, geride bıraktığınız hüzün denizlerinde boğulmamak için ne ıstıraplar çekiyoruz.

Dünya değirmeni sizleri öğüttü, bizleri de aheste aheste öğütüyor.