Emanetler

Bu dünya bizim değil, bedenimiz, eşimiz, çocuklarımız, evimiz, arabamız bizim değil. Amazon ormanları, her bahar yüzünü gösteren güzel çiçekler, gökyüzündeki güneş ve parlayan ayımız bizim değil. 

Biz bu mavimsi gezegene tekamül (olgunlaşmak) için, seyr ü sefer etmek için geldik. Ruhumuz, bedenimiz bizlere birer emanet. Gözlerimiz, kulaklarımız, ellerimiz ve yüzümüz bizlere emanet. Ömür dediğimiz imtihan sahnesi de bizlere ancak bir emanet. 

Biz bu dünyaya neden geldik?

"En hayırlınız insanlara, içinde bulunduğu topluma en yararlı olanınızdir."

"Sizin efendiniz size hizmet edendir."

Evet, iyilik yap, iyilik bul. Ruhumuz hasta devası kendimize ve başkalarına iyilik etmek.

"Biz bu Kur'an'ı bir dağa indirseydik onun korkudan paramparça olduğunu görürdünüz."

Kur'an-ı Kerim ve yüce Ehl-i Beyt bizlere iki ağır emanet. Bu emanetlere sahip çıkabildiğimiz sürece insan olduğumuzu hissedebileceğiz. Eğer bu gayretimiz yoksa helak olup gideceğiz. Huzurumuz, mutluluğumuz bu iki ağır emanete riayet ettiğimiz kadar. İnsanlığa hizmet ettiğimiz, iyilik ettiğimiz sürece bu iki ağır emanet de bizlere şefaat edecek inşaallah.

Şu inkâr bataklığından başını uzatan insan, neden hala direniyorsun? Tellallar bağırıyor, kervan göçüyor, işte geldik, gidiyoruz. Dağın başında mı kalmak istiyorsun? Senin o inkar eden dilini de Allah yarattı, o da sana bir emanet. Cenabı Hakk'ın mülkünde ömür sürüyorsun, inkârı yerleştirdiğin kalbin bile senin değil. Mülkün sahibi Allah'tır bilmiyorsun. 

İnsanın içinden haykırası geliyor:

Uyan be hey gafil! Biz buraya tekâmül için geldik; vakitler, saniyeler kısıtlı.

Ölüm var ölüm!