Ey insan!

Ey insan! Birazcık sınırlarda dursan, net olsan bulanıklıktan arınıp durulsan.

Ey insan! Eline, yanmakta olan bir meşale çıra demeti alsan, seni insana ve insanlık onuruna eriştirecek olan yolu bulsan.

Ey insan! Sana mutlak gerekli olanı bilsen, kısa zaman sonra çöp olacak çuval çuval bilgileri depolamaktan uzaklaşsan da hayatın hilelerini idrak ettirecek bilgilere ulaşsan.

Ey insan! Şeytanın gönüllü elçiliğine soyunarak insanları kamplara ayırmak için davul çalmak yerine, yetimin yoksulun, fakirin fukaranın, mazlumun ezilmişin dertlerine derman yetiştirmek üzere onların kapılarını çalsan.

Oturduğun mahallede, görev yaptığın mahallede sobası olmayan, odunu kömürü olmayan, belki akşama çocuklarına kaynatacak bulguru makarnası olmayan yoksul ailelerin kapılarını çalsan.

Ey insan! Son zamanlarda, son senelerde sayıları hızla artmakta olan dolar milyonerleri ile oturup kalkmaktan, onlarla arkadaşlık etmekten uzaklaşıp biraz da, dertlilerle hemdert olsan, yoksullarla, mazlumlarla hemhal olsan.

Toplumun yüzde doksanını oluşturmakta olan ve dert küpü durumundaki fertleri ile ve aileleri ile oturup ağlasan, oturup gülsen.

Ey insan! Yaşadığın ve görev yaptığın toplumda imtiyazlı sınıfın işlediği suçları silmek yerine, imtiyazlı sınıfı daima haklı göstermenizden ötürü sele dönüşmüş olan mazlumların gözyaşlarını silsen, gözyaşlarını dindirecek adaletli adımlar atsan.

Ey insan! Sen hangi ara bu denli kötüleştin?

Açtığın huzurevlerinde huzur yok, oluşturduğun sevgi evlerinde sevgi yok, inşa ettiğin devasa adalet saraylarından adalet yok.

Ey insan! Kötüleşmede bu kadar derinleşmeyi nasıl becerdin ki, neredeyse uğradığın meralarda ot bitmez oluyor, başlarına çöktüğün gözelerin suları kaynamaz oluyor ve akmaz oluyor, hülasa her nereye ayak bassan hayat damarlarını kurutuyorsun?

"Ey insan! Seni yaratıp seni düzgün ve dengeli kılan, seni istediği bir şekilde birleştiren, ihsanı bol Rabbine karşı seni aldatan nedir? (İnfitar:6-8)"