'Gariban daha gariban Ne çulu ne bezi kaldı’

Kitleleri coşturup onlardan oy toplamak için şiirin tüm imkânlarından yararlananlar, işlerine gelmeyen, yanlışlarını yüzlerine vuran şairlere, ne kulak veriyorlar ne de şiirlerini ağızlarına alıyorlar.

Bu köşeyi takip edenlerin artık ezberledikleri, Artvinli Aşk Huzuri'ye ait olan şu mısralar, yirmi yılda ülkeyi tanınmaz hale getiren iktidar ve sözcülerini çok fena rahatsız ettiği için, duymak bile istemiyorlar:

Şimdiki zamanda her şey tersine

Yahşi satılamadan yaman satılır

Altın sarfedemez doğru bir kişi

Eğri tunç gezdirse hemen satılır

 Değerli insanlar kalmıştır yalnız

Değersizler elde gezer tertemiz

Alan kör satan kör kantar ayarsız

Buğdaydan pahalı saman satılır

Ülkenin son çeyrek asrını ve iktidar eliyle yuvarlandığı uçurumu çok güzel özetliyor. Bugün yaşadıklarımızı özetleyen bir başka şiir ise, iki mısrasını başlık yaptığımız Dertli Divani'nin dillerde destan olan, neredeyse her halk müziği sanatçısının okuduğu meşhur şiiri.

Yaşanılası dünyanın

Ne tadı ne tuzu kaldı

Ömür denen şu zamanın

Çoğu gitti azı kaldı

Çalışmadan yiyenlerin

Derimizi giyenlerin

Nice benim diyenlerin

Ne izi ne tozu kaldı

Çürük ökçe yırtık taban

Kurdu kuşu ettik çoban

Gariban daha gariban

Ne çulu ne bezi kaldı

Dertli Divani'nin varı

Canandır canın öz yari

Geçti bu devrin baharı

Ne yazı ne güzü kaldı