Hacımın işi zor hem de çok

Hacım, mevcut iktidar partisinin faziletlerini, kurmay kadrosunun özelliklerini ve güzelliklerini yakın ve uzak çevresine anlatabilmek için seferber oldu, nice dağ aştı, çöl dolaştı ve kucak kucak oy topladı ve bilmem kaç seçim üst üste kazandırdı da.

Hiçbir ortamda asla toz kondurmadığı partisinin dahli olsun olmasın, zahirde görünen her başarıyı partisinin hanesine yazmayı ihmal etmezken, bizzat partisinin yanlış adımlarından, çok açık ihmallerinden dolayı ortaya çıkan zarar ve ziyanları da sürekli dış güçlere, dış mihraklara ve muhalefete mal etmeyi de ihmal etmedi.

Yıllar ilerledikçe partinin çevresinde yeni zenginler oluştu, oluşan bu yeni zenginlere yeni iş sahaları, yeni ihaleler gerekiyordu ve üçüne-beşine bakmadan, memleketin ihtiyacı olup olmadığına da bakmadan yeni iş sahaları ihdas edildi.

Tarafsız özlemcilere ve ciddi muhasebe uzmanlarına göre, açılan her yeni ihalenin hep aynı kişilere gitmesinde, kâr payı da içinde olmak üzere beşe mal olan işlere, bazen yirmi beş, bazen otuz beş ödenmesinde ve garanti ödemeler sistemi ile borçların gelecek nesillere aktarılmasında bir terslik, bir zarar-ziyan görünüyordu ama, hacımın o yıllarda bu apaçık hakikatleri anlamak için ne niyeti ne de gayreti yoktu.

Mesela; yılda elli bin rakamına dahi ulaşmayan yeni havaalanlarına, milyonun üstünde uçuş garantisi verilmesi, aynı metodun yollara, köprülere ve hastanelere de uygulanması, bu metotla hazinenin adeta haraca bağlanması da hacımın asla umurunda olmadı.

Hacım, köşe-bucak, konu-komşu, köy-mahalle dolaşıp özelleştirmelerin memleket bütçesine katacağı katma değerleri anlata anlata bitiremiyordu.

Memleketin kâğıt fabrikaları satıldı, hacım alkışladı, şeker fabrikaları satıldı hacım alkışladı, devletin neredeyse yüz yıldan beri işlettiği dokuma, deri ve cam fabrikaları satıldı hacım alkışladı ve dolaştı alkış topladı.

Bilindiği gibi özelleştirme adı altında, devletin elinden çıkarılan kurum ve kuruluşların, fabrika ve atölyelerin sadece isim listesi bile kitaplar oluşturacak çapta.

Hacımı, tarımla uğraşan kesimi toprağından koparıp şehirlere yığmak anlamına gelen, ektiğine-biçtiğine kota uygulanması meselesi dahi uyandırmadı.

Atalarımız, 'hazıra dağ dayanmaz' demişler, gerçekten de dağlar misali kaynaklar, servetler, altın yumurtlayan tavuklar kesile kesile, satıla satıla sonu geldi ve her şeyi tükettiler.

Bütün baskılara ve baskılamalara rağmen hacımın partisi etrafındaki yolsuzluklar ayyuka çıktı, bin bir çeşit yolsuzluklarla hazinenin çok planlı bir şekilde yolunduğuna dair belgeler ve bilgiler ortalığa saçılmasına rağmen, hacım yine pek oralı olmadı.

Tam yarısına geldiğimiz bu yılın başlarında, her şeyin bittiğini, hazinenin tam-takır kuru-bakır olduğunu, tulumbada suyun bittiğini bağıra bağıra ilan eden zam yağmurları, dövizdeki yükseliş ve memlekette baş gösteren diz boyu yoksulluk baş gösterince hacımda da ufak ufak mahcubiyetler belirmeye başladı.

Ucuz ekmek kuyruklarını, şeker ve yağ kuyruklarını önceleri hem kendinden hem de oylarını topladığı kesimlerden gizlemeye çalıştı ise de, yoksulluğun bin türlüsü gelip kendi kapısına da dayanınca artık hacımın saklayacak ve konuşacak gücü kalmamıştı.

Hacımın güvendiği dağlara karlar yağmıştı, yıllarını harcayarak anlattığı partisinin eteklerinden yolsuzluğun her çeşidi adeta akıyordu ve partisinin bütün kaynakları çar-çur ettiği hakikati iyice ortaya çıkmıştı.

Şimdi ne desin hacım?

Hacımın işi zor hem de çok.