İçimizi yakan ateş seni hangi su söndürür?

Hangi karlı dağın kar suyundan içersek yürek yangınımız birazcık azalır?

Bir Temmuz sıcağında, oruçlu oruçlu tam on sekiz saat tırpan sallayıp da iftar saatinde gözenin başına çömelen eli nasırlı amcamızın içtiği gibi içsek içimizdeki kor ateş küle döner mi acaba?

Hangi sarp kayaların bağrından fışkıran soğuk sular ve hangi iklimin müthiş rüzgarları ayrılık hasretini dindirir bilen var mı?

Deli-divane aşıklardan birinin: "Şehitliğin suyu derde dermandır" değişinden hareketle kovalarımızı alarak Şehitlik Tepesine yönelsek, içimizdeki yangın birazcık hafifler mi dersiniz?

Şehitliğin suyunun, yüreklerdeki kor ateşi körüklemesi de ihtimal dahilindedir.

Şehitlik tepesinde onunla kılınan bayram namazları, onunla yapılan bayramlaşmalar, onunla yapılan türbe ziyaretleri…

Bir anda, ansızın onun da ziyaretgah olması nasıl da kor bir ateş olup yüreklerimizin orta yerine oturdu.

Bayramlardan biri daha yaklaşıyor, Akçaabat Şehitlik Tepesinde belki bayramlaşma olacak, Haydar Hoca da orda ama artık elini öpme imkanı olmayacak.

Görüşmek mahşere kaldı.

Şu dizeleri, aşıklardan bir aşığa söyleten dert, ayrılık derdi, ayrılık hasreti de acaba bizimkinden miymiş:

"Ayrılık hasreti kar etti cana

Seher yeli sevdiğimden bir haber

Selamım tebriğim Kutbi Cinana

Seher yeli sevdiğimden bir haber

Bülbül gibi bağlamışım kareler

Ayrılık derdine nedir çareler?

Merhem kabul etmez dilde yâreler

Seher yeli sevdiğimden bir haber

Sıtkı'yım kalmışım ıssız çöllerde

Böyle dert bulunmaz gayri kullarda

Gönlüm intizarda gözüm yollarda

Seher yeli sevdiğimden bir haber

Yönümüzü hangi  yöne çevirsek, hangi yönden esen deli rüzgara bağrımızı açsak ki yüreğimizde her geçen gün biraz daha kor haline dönüşen yangını biraz hafifletebilelim?