Işık

Uçan kuştan esen rüzgârdan haber sormak? Kara sevdaların kâğıtlara kalemlerle izdüşümü? "Beni kör kuyularda merdivensiz bıraktın?" Sitem ve serzeniş, sanki kelimelerin ruhuna işlenmiş. Bu cümlede kelimeler kifayetsiz kalmamış, aksine şair hangi kelimeleri yan yana getirerek yüreğimizi kanatmayı başarabileceğini gayet iyi bilmiş, sanki tecrübe etmiş. "Beni terk ettin" demiyor, "Sensiz karanlıktayım, sana muhtacım, sana ihtiyacım var" demiyor, "Beni kör kuyularda merdivensiz bıraktın" diyor sevgiliye, Yusuf'un (a.s.) hikâyesini hatırlatırcasına?"Beni derin kuyularda karanlıkta bıraktın" demiyor, kuyu kör, ışıktan yoksun. Birbirimizin ışığı, çerağı, siracı olmak? Bilmem hiç yaşadınız mı? Güzel insanlar ışık gibidir, onlarla aynada yansıyan aksinizi görebilir, seçebilirsiniz. İç dünyanızı aydınlatabilir böylece hakikatlerle yüzleşebilirsiniz. Işık yoksa gözler göremez bu bir fizik kuralıdır, aynalar karanlıktır. Yalnız kalp gözü görebilmek için ışığa muhtaç değildir."Beni kör kuyularda merdivensiz bıraktın" bir çırpıda dilden dökülüvermiş ve fakat öylesine söylenmemiş bir sözdür. "Özleminle kurudu, döküldü yapraklarım/Ruhuma hayat veren baharımsın sevgili." İşte bahar da ışık gibi bir şeydir, bazıları bahardır, onları seçmek, ayırt edebilmek ne güzeldir, kış mevsiminde baharı yaşamak bahar sıfatlı insanlarla mümkündür."Ne vuslat ne ayrılık sana kandırdı beni/Yoksa aşkın devası devasızlık mı dersin?" Deva arıyoruz belki bir başka insanda oysa deva içimizdedir, hani, "ararsan kendinde ara" demişler. Işık içimizdedir, belki sevgili bile içimizdedir, onu yeterince içselleştirebildiysek? Bize gereken ruhlardır, bize gereken aynada yansıyanlardır. Bize gereken manadır. Her insanın bir manası vardır, kelimeler manayı anlatır. Duymak, işitmek, okumak gerekir. Manayı çözemezsek ışığı göremeyiz, kim bilir belki de karanlıkta bekleriz.