Kapanmayan yara

İnsan...Söz ağızda esir...Çıkınca sen ona esir olursun.Ağır yara...Bıçak, kurşun, ameliyat yarasıiyileşir zamanla? Yavaş ve sancılı da olsa iyileşir...Ama bir yara iyileşmez,şifa bulmaz,ağrısı her nefeste hissedilir.Dil yarası...Sözün anlamını aşması,değerini kaybetmesi ve yaralaması...Genel kaide:"Dokuz yutkun bir söyle."Ya da:"Kırk ölç bir biç."* * *Bu zaman,zor bir zaman.İncelik, letafet, nezaket, Zarafet, anlayış rikkat...Hepsi küsmüş ve toplumu terk etmiş gibi.Kaba idrak ve asabiyetin getirdiği bozuk ağızların kesip biçtiği kalplerin âh u zârı elbet duyan tarafından "kayıt"tadır.* * *Bir dost şöyle derdi:"Allah bize bir ağız verdi, ne olur sadece hayır konuşsak,birbirimize dua etsek!"Çok doğru...Ama nefis; dedikoduyu, fitneyi,Karıştırmayı, pisliği arzu eder.Prim verdin mi, ilk önce dil bozulur.Sonra diğer unsurlar...Ve karalayan, inciten,iftira eden, aşağılayan, hor gören,fesad bir lisan vücuda gelir.Öyle ki, bu lisan "kapanmayan yaralar" oluşturur.Bu iş böyle?Hayat bir terbiye süreci...Ölçmeden, tartmadan iş yapmak nasıl sıkıntı veriyorsa, fütursuz ve hesapsız konuşmak da öyledir.Muhatabı incitir, yaralar, kırar döker.Onun için, "Ağulu aşları bal ile yağ edecek" bir söz söyleme alışkanlığı edinmek birinci vazife!Yoksa, yapmak yılları,yıkmak anları alır."Püf" der, bir gönlü târumâr edersin.Ya sonra...Bugün Cuma...Allah (c.c.) hepimize hayır konuşan,güzel söyleyen ve kapanmayacak yaralar açmayan lisanlar ihsan etsin.Lütfen... Keremen...