Karaya vurduk

Bir söz vardır; "Sensiz içime sinmiyor, sinmedi." Ne güzel bir laftır kendisi? Başka ülkelerin dillerinde böyle bir söz var mıdır? Allah aşkına, henüz bilmiyoruz. Bizim kültürümüzde sevdiklerimizle paylaşmak hemen en önemli sevgi göstergesidir. Kimi zaman birinin hatırından gelen sözlerini paylaşırsınız, o anlatır siz dinlersiniz. Dinlemek en önemli dostluk belirtisidir, kimilerimizse dinlemeyi bilmeyiz buna rağmen ahkam kesmeyi çok severiz. Kendimize faydamız yoktur başkasını kurtarmaya çareler ararız.Şimdi insan belki de önce kendini kurtarma konusunda oldukça hassas olmalı. Kendimize yararımız yoksa başkasına nasıl fayda verebiliriz? Özümüzden geçmek için önce özümüzü, nefsimizi tanımalıyız. O'nun ne kadar bencil, kibirli, kıskanç, dedikoducu, laf taşıyıcı, kendini beğenmede sınır tanımaz,vb. olduğunu bellemeliyiz. Bu belleyişi gerçekleştirmek için çağlar ötesinden gelen erenler geleneğine saygı ve hürmet beslemeliyiz. Kendi benliğimizi dünyanın en aşağılık benliği kabul etmedikten sonra alçak tepelere tırmanmamız, yükselmemiz inanın mümkün değil, mümkünatı yok.İnsanı tecrübeler konuşturur, yazdırır, söyletir. Ben bilirim yanılgısı, dayanaksız kendine güvenmek, söylenenleri kulak ardı etmek, karşındakini cisim olarak hor görmek, işte bu ilerlemedeki en büyük engel. En güzel inciler kara, yosun kaplamış, kireçlenmiş midyelerin içinde saklıdır. Görünene göre hareket etmek bizim en büyük yanılgılarımızdan. Şunun kaşı yukarda, bunun elbisesi topraklı, şunun yüzünde nur yok? İşte bizim açmazlarımız, ön yargılarımız, peşin hükümlerimiz, kötü niyetlerimiz.