Kendi sürecimiz

Haziran, rüzgar esiyor çok şükür. Neredeydik nerelere geldik? Hayatın içindeki coşkuya ne oldu? Ne oldu içi içine sığmaz cümlelere? Biraz daha insan olmak için acaba biraz daha rahatsızlık hissetmeye mi ihtiyacımız var? Olabilir.Dostlar da olmasa bu dünyaya zor katlanılır. İnsan insanın ağusunu alırmış derler, çok doğru. Kalpten kalbe bir yol vardır, o yolu bulduğumuz zaman sevgi, saygı, dostluk paylaşılabilir. Biliyorum eski kelimeler bunlar, yalnız eskimeyen kelimeler. Onları yeniden duymak ve hissetmek onları tazelemek için yeterli.İnsan herkesle oturup dini duygularının derinliklerinde yolculuklar yapamaz, insan herkesle oturup kendine aykırı gibi gelen insanca duygularını paylaşamaz. İnsan herkesle oturup hatalarını, günahlarını, sevaplarını konuşamaz. Duyarlılık gerekiyor biraz, samimiyet, içtenlik, dürüstlük gerekiyor. Bir insanla sohbeti koyulaştırmak istiyorsanız mutlaka her iki tarafın birbirine karşı doğru ve dürüst olması gerekiyor. Yoksa sohbet derinleşemez. Dürüst olmak için de cesur olmalı dürüstlükten korkmamalı.Hep insan olmaktan bahsediyorduk. Kemoterapi sürecinde yeni boyutlar gelişti sanki zorluklar insanı daha çok insan yapar mı? Bilmiyorum. Yalnız daha anlayışlı, daha duyarlı olmayı sağlayabilir, herkes bunları fark etmeyebilir ya da ne gerek var diyebilir. Kısacası daha duyarlı olmaya ne gerek var diye düşünebilir. Herkes sizler gibi tasavvuf okuyalım, mutasavvıf olamasak da mürekkebinden yalayalım diye çaba sarf eder mi? Uzakta bir dağ gördük, ardında ne vardır merak eder mi? Orada farklı güzellikler bulabileceğini hayal eder mi? Öğrenmek için öğrenmeyi istemek gerektiği bir gerçek.Dünyaya yemek, içmek, rahat etmek için gelmediğimiz de bir gerçek. Öğrenmek için gelmişiz. Yalnız neyi nasıl öğreneceğimizi tefekkür ederek bulmamız ve bilmemiz gerekli.