Ölümü yenen adam

"En büyük insan ölümü yenen insandır. Yeri geldi mi ölmeyi de bileceksin…" dedin ve sonsuzluğa, ebediyete, Refik-i Ala'ya uğurladık seni…
Hayatın ve yaşayışın gibi aramızdan güzel ayrılışın bir "sır"dı… Hep hal diliyle diyordun ya; "Ben O'nun sırrıyım, O'da benim sırrımdır diye…" Ehl-i Beyt'in Allah'ın bir sır haznesi olduğunu ilk defa yaşayarak ortaya koydunuz… Hangi ilklere ve devrimlere imza atmadınız ki…
"Bir bebek ancak sizin kadar saf ve masum olabilir" demiştim sizlere... Ne diyelim nasıl vasfedelim ki sizleri… Mukayese kabul edilmez bir güzelliğe ve tertemizliğe sahiptiniz… Allah'ın salat ve selamı üzerine, şefaatlerin bizlere olsun…

Ben ölmedim ki…

Esirgemen sözümü ben,
Çıkıp gelse de ölüm
Geri götüremez adımlarımı,
Ve yıldıramaz beni hiçbir şey gülüm
Ne dikenler bıraktım ardımda, ne dikenler…
Ki uçları hala kanıyor ayaklarımda
Oysa karanfiller ekmiştim yollara,
Aşk ile mızrap vurup sevdalı sazıma
Kavgamı türkülemiştim,
Yarın bakışlı çocuklara
Ve semahlar dönmüştüm turnalar gibi,
Pir aşkına, Hak aşkına, halk aşkına
Kim söyleyebilir öldüğümü, kim?
Siz türkü gibi dağılırken dağ yollarına
Ve toprak gibi yeşerirken memleketim,
Kim söyleyebilir solduğumu, kim?
Ben ölmedim ki, ben ölmedim ki, ben ölmedim ki…
Sevinmesin ey zalimler
Öldüğüme benim
Yiğit ölmez kolay kolay
Ben ölmedim ki ben ölmedim ki

Bakmayın suskunluğuma
Bakmayın durgunluğuma
Bedel verdim her kavgada
Yenilmedim ki

Denizlerin dalgasıyım
Ben halkımın kavgasıyım
Yarınların sevdasıyım
Yenilmedim ki

Gelir günler gelir elbet
Gör o zaman beni beni
Bana neyler zalim felek
Ben ölmedim ki ben ölmedim ki
Bakmayın suskunluğuma
Bakmayın durgunluğuma
Bedel verdim her kavgada
Yenilmedim ki…
(Aşık Mehmet Özcan).