"Savaşta çiğnetmedim hilâli düşmanlara  Barışta düştü üstüme gölge gölge haç"

Yavuz Bülent Bakiler'in "Anadolu" şiirinde yer alan bu mısraları özellikle başlığa çıkardım ki bu mısralar hem dünümüzün hem de günümüzün bir özetidir.
Çilekeş Anadolu insanı iş başa düşende canını dişine takmış, vatan tehlikeye düşende yediden yetmişe seferber olmuş, kanını ve canını sebil etmiş cephede kazanmış ama masa başına sürekli kaybetmiş ne yazık ki.
Son yıllarda güya hiç savaş görmeden, savaşa girmeden kaybettiklerimizin, öz meclisimizde gece yarılarından sonra çıkarılan yasalarla elden çıkardıklarımızın listesinin ciltler tuttuğunu aklımızda tutarsak bu iki mısranın ne demek istediğini çok daha iyi anlarız diye düşünüyorum.
Şiirin içinde iki mısra daha var ki "masada kaybetme" meselesiyle direkt alakalı ve ne yazık ki yürek yakıcı, bağrımızı dağlayıcı bir hakikati dillendiriyor:
Zaman zaman nankör çıktı büyütüp okuttuğum, 
Gölge vermedi çok kere diktiğim ağaç... 
Kim ne derse desin, kim nasıl anlarsa anlasın bu çilekeş millet son on beş yıldır bu hakikati iliklerine kadar yaşadı ve de yaşıyor.
Bu millet, dişinden-tırnağından, sofrasından artırarak okuttuğu, güvendiği, emin ve ehliyetli diye bel bağladığı kadrolar tarafından ne yazık ki kelimenin tam anlamıyla satılmıştır, serveti, sermayesi, binlerce yıldan beri geliştirdiği devlet gelenekleri ecnebilerin hatırına yerle bir edilmiş, küresel tefecilere peşkeş çekilmiştir.
Şairimizin diline ve gönlüne sağlık, bir kaç mısralık şiirinde hem dünümüzü, hem de günümüzü özetlemiş:


Anadolu 
Ben Anadolu'yum... 
Yıllar yılı susuz kaldım, 
yıllar yılı aç... 


Şükrederek, kalktığım sofralarımda 
Ya soğan ekmek olur yahut bulamaç. 


Hastalarım ölüm yataklarında 
Ne doktor yüzü gördüm, ne ilaç. 
Zaman zaman nankör çıktı büyütüp okuttuğum, 
Gölge vermedi çok kere diktiğim ağaç... 


Devlet denince hep vergi geldi aklıma 
Jandarma deyince kırbaç... 


En gümrah ırmaklarım boşuna akıp gitti 
Üç beş adım ötesinde toprağım vardı kıraç. 


Gittim, yiğitçe döğüştüm 
gazâ meydanlarında 
Ne tak-ı zaferler istedim, ne taç... 


Savaşta çiğnetmedim hilâli düşmanlara 
Barışta düştü üstüme gölge gölge haç... 


Yolsuz, okulsuz köylerim, kasabalarım hâlâ 
Alın terine muhtaç... 


Ben Anadolu'yum, acılı, mahzun; 
Bende bitmez tükenmez dert kulaç kulaç."