Sessizce ve sadece el sallıyor Ramazan

Sessizce geldi ve öylece, sadece el sallayarak gidiyor rahmet ayı Ramazan.

Babalarımızdan duymadık, onlar da babalarından nakletmediler, İmparatorluğun dağılma sürecinde olsun, Milli Mücadele yıllarında, yani savaş yıllarında olsun bu topraklarda böyle bir Ramazan yaşanmamış.

Ramazan ama camiler kapalı, Ramazan ama coşku ile kılınan teravihlerden eser yok, Ramazan ama Cumalar kılınmıyor.

Erzurum'da, Ramazan gelir gelmez şehir bir canlanır, bir hareketlenirdi ki seyrine ve yaşamasına doyum olmazdı.

Bazı camilerde hatimle teravih kıldıran, yani her rekatta bir sayfa okumak suretiyle her akşam kıyam halinde tam bir cüz okuyan hocalar tanıdım ki, namazın ardından bir de "merhaba ey şehr-i siyam" makamında kasideler okurlardı.

Aynı hocalarımız, Ramazan'ın on beşinden sonra da teravihlerin ardından "Elveda ey şehr-i siyam" tarzında kasideler okurlar, bayrama birkaç gün kala ise genellikle Alvarlı Efe'nin "Bayram o bayram ola" adlı şiirini dertli derli kendine özgü makamıyla okuyup cemaati ağlatırlardı:

"Can bula cananını 

Bayram o bayram ola 

Kul bula sultanını 

Bayram o bayram ola 

Hüznü keder def ola 

Dilde hicab ref ola 

Cümle günah af ola 

Bayram o bayram ola 

Tevhid ede şevk ile 

Hakkı seve şevk ile 

Tasdik inerse dile 

Bayram o bayram ola 

Dildeki Rahman olur 

Dertlere derman olur 

Azade ferman olur 

Bayram o bayram ola 

Lütfi'ye lutfu kerim 

Erişe Rahmi Rahim 

Ber murad ede fehim 

Bayram o bayram ola."

Ramazan ama sonunda bayram namazı da kılınmayacak, kılınamayacak.

Bütün bir dünyayı, bütün bir insanlığı kasıp-kavuran, halden hale sokan ve nice onulmaz dertlere giriftar eden küresel bir musibet ne yazık ki bize de uğradı.

Hem de ne uğramak.

Hazerde-seferde, hastalıkta-sağlıkta, yolculukta-mukimlikte, açlıkta-toklukta, soğukta-sıcakta ve gölgede-güneşte yamacına yaslandığımız, gölgesinde teselli bulduğumuz ve buluştuğumuz ulu çınarımızı aldı da gitti.

Adı her ne ise, gide de gelmeye, gidişi ola da gelişi olmaya bu musibetin.