Akıp giden ömürler

Ölüm ve zamanın akması, Yüce Yaratanın alemdeki kanunlarındandır. Hiçbir güç ölüm ve zamanın önüne geçemez. Bu dünyaya gelen her canlı zaman dilimi içerisinde olduğundan er ya da geç ölümü tadacaktır.  Dünyaya gelen ve sonrasında ölümü tadan her insan Sırat Köprüsü'nden yürüyecek. Bu köprünün altında cehennem vardır. Köprüyü geçebilenler cennete ulaşmış olacaklar. Köprüyü geçemeyecek olanlar da cehenneme yuvarlanacaklardır. Cennete geçiş için "vesika-belge" istenecektir. Dünyanın diplomaları, belgeleri, konumları, mevkileri, rütbeleri, makamları, imkânları, servetleri bu dünya gardırobunda kalacaktır. Bunlar bu dünyada ahiret âlemi doğrultusunda kullanılmışsa fayda verecekler. Aksi takdirde bunların tamamı sahipleri için ahiret âleminde birer musibet olacaklardır. Şairin dediği gibi:
"Mal sahibi, mülk sahibi Hani bunun ilk sahibi? Mal da yalan, mülk de yalan Gel biraz da sen oyalan." İnsan imkânlarına, elindekilere bu düşünce ile bakmalı ve bunların tamamının bu dünyada kalacağını kabul etmelidir. Aksi halde bunları şeytan ve günah yolunda seferber ederse kıyamet günü göller ülkesinde adası olmayan ve batan bir geminin yolcusuna benzer. İnsanoğlu kefensiz gidenleri neden görmez! Kefen nasip olanların da kefeninin cebi olmadığını neden akletmez!
İnsan dünyaya gözlerini açtığı andan itibaren vücut gemisi toprağa doğru yol almaktadır. Bu gemi toprağın kucağına ne zaman atılır bilinmez. Müslümanlar omuzlarını şeytanın günah yükleriyle ağırlaştırmamaları ve tertemiz olarak Allah'ın huzuruna varmaya çalışmalıdırlar.
Şair ne güzel demiş:

"Dünyaya geldiğinde sen
Sen ağlarken herkes gülüyordu
Dostum! Öyle şeyler yap ki
Öldüğün zaman herkes ağlar olsun,
Sen ise güler ol."

Başımız bedenimizin üzerinde rahat durmuyor. Gözlerimizin ışığı azalmıştır. Burun söz dinlemez oldu. Dizlerimiz, dişlerimiz ağrıyor. Bu durumların bizlere, ölüme yaklaştığımızın mesajını verdiğini bilelim. Eklemlerimizden yükselen ağrılar hep bize dikkatli olmamızı fısıldıyor. İhtiyarlar bir gün gençtiler; Boylu, poslu ve kuvvetliydiler. Ama şimdi baston gibi eğilmişler. Belleri bükülmüş. Gözlerinin feri gitmiş.
İki günlük dünyada makam, mevki, mal mülk için haram-helâl demeden yaşamak, kazanıyorum derken kaybetmek olur. İnsan dünya yaşamında kendisini dünyaya kaptırmamalıdır. Dünyayı cennet yapmaya kalkışmamalıdır. Zira insan bu dünyayı kendisine cennet yapmış olursa şu hadisin muhatabı olur: "Dünya kâfirin cennetidir…" İnanan samimi insanlar tarafından bu dünya ahiret için bir tarla konumunda görülür. Dünya yaşamında ahiretin tarlasını şartlarına göre ekenler ahiret âleminde hayır ve mükâfat biçeceklerdir. İnanç ve din değerlerinden tamamen uzak olanlar, nefslerini ilah edinenler, şehvete kul olanlar, kendilerini lükse, israfa, aşırı tüketime, gösterişe, sefaya, sefahate, çılgınca eğlenmeye verenler bu dünyayı kendileri için cennet görenlerdir. Bunlara özenen bazı "Müslümanlar" da nefsin tutkunları ve kulları olan bu gafilleri izleyerek ahretlerini berbat eder konuma gelmişlerdir. Her Müslüman'ın, dünyaya bakış tarzı Allah, Peygamber, Kur'an ve Ehl-i Beyt zaviyelerinden olmalıdır. Allah'u Teâlâ bunun için peygamberler ve kitaplar gönderdi. Peygamberler bu hikmet üzere gönderildiler. Ehl-i Beyt imamları insanları bu zaviyelere yönlendirmek için mücadele ettiler ve bu mücadele uğruna canlarını feda ettiler. Zira bu mücadele ilkeli ve değerli bir mücadeledir. Hem de can verilmeğe değer bir mücadele. Bütün bunların sebebi genelde insanlığın ve özelde de Müslümanların dünyalarını dünya gibi, ahiretlerini ise ahiret gibi yapmaları içindir.