Bunların büyüklüğü çuvala sığan cinsten

Irak işgalinden üç ay önce Türkiye'ye gelen ABD Savunma Bakan yardımcısı Paul Wolfowitz, yaptığı görüşmelerden sonra; "Biz, Irak'a müdahale konusunda tereddüt ediyorduk, Tayyip Erdoğan bize cesaret verdi." Diyordu. Bu cesaretle Irak işgal edildi. Ortaya kan, kin, gözyaşı ve harap bir ülke çıktı.4 Temmuz ABD'de "bağımsızlık günü" olarak kutlanır. İşte böyle bir günün arifesinde (3 Temmuz 2003) Erdoğan'ın dost edindiği ABD, Irak Süleymaniye'de, Türk Askerinin başına çuval geçirdi. Üstü açık araçla kasaba kasaba dolaştırdı.O zamanlar Erdoğan daha Cumhurbaşkanı olmamış, başbakan koltuğunda oturuyordu. Artı sarayda yapılmamıştı. Bundan dolayı olsa gerek ki! "ABD'ye nota verecek misiniz?" sorusuna; "Bu müzik notası değil. Öyle aklınıza her estiğinde verilmez. Ağırlığı ve ciddiyeti vardır." Cevabını vermişti.Yıllar geçti. Saray yaptılar. Erdoğan cumhurbaşkanı oldu. Ve "külliye" dedikleri o sarayda verdiği iftarın birinde aynen şöyle dedi; "Yabancılar buraya (saraya) gelince, görünce "HA BU DEVLET BÜYÜK DEVLET" diyorlar, dedi.Saray nelere kadar görüyorsunuz!Çuval, asker, ABD demişken aklıma Kara Kuvvetleri Komutanımız geldi. Org. Hulusi Akar henüz KKK olmamıştı. ABD'ye gitti. Madalya takılacakmış. Niçin? NATO'ya sıra dışı katkılarından dolayı?Hazır olun! "Liyakat Lejyonu" adlı madalyayı Hulusi Akar'a takan Süleymaniye'de Türk askerine çuval geçirilmesi, kasaba kasaba dolaştırılmasını emrini veren ABD'li komutan?İlginç bir bilgi daha vereyim! ABD aynı madalyayı 2005 yılında da Yaşar Büyükanıt'a takmış. Hani bir gece ansızın internete muhtıra koyup, sonra Dolmabahçe'de sırra kadem basan eski genelkurmay başkanımız. Büyük devlet, anlayışına gelelim! Büyük devlet eliyle, işiyle, aşıyla, parasıyla, ekonomisiyle, askeriyle, polisiyle, hukukuyla, milletiyle bir bütünlük ve uyumluluk içerisinde büyük olur. Paramız, dolar kopyası. İşimiz, aşımız kapitalizmin emrinde. Ani bir kriz hepsini süpürür. Ekonomisinin direksiyonu AB'nin elinde, silah sanayinde dışa bağımlı, hukuka güvenin alt yüzdeleri zorladığı, milletin kamplaştırıldığı bir ülke büyük olamaz. Gerçekler saklanarak da büyük olunmaz.Düşünün bir kere! Sen, büyük devletim, diyeceksin ve Ermenistan'ı kınayacaksın. Rum kesimini kınayacaksın, Avrupa Parlamentosunu kınayacaksın, Papa'yı kınayacaksın, İran'ı kınayacaksın. Mısır'ı kınayacaksın. Vatandaşlarını katleden, elçisin alçak koltuğa oturtan İsrail'i kınayacaksın.Kusura bakmayın da! Büyük devlet dediğin kınamaz, gereğini yapar. İşte ülkemiz (maalesef) büyük devlet olamadığı için birileri kına yakıyor. Evet, milletimiz çok büyük bir millettir. Ama o büyüklüğe (maalesef) siyasilerimiz ve siyaset anlayışları henüz ulaşamadı. * * *"Büyüklük" iddiasına içerden bakınca da! 13 yıllık bir tek parti iktidarı görünüyor. Öyle bir iktidar ki! 13 yıl boyunca şaibe karışmayan, sorular çalındı, yandaşa verildi iddiası olmayan bir sınav bile yapamamış.Millet nazarında mahkeme kararlarına güvenin % 25'lere indiği, siyasetin bir fiil yargıda taraf olduğu, yapılandığı, adam kolladığı iddialarının hiç gündemden düşürmemiş olsun.Bir iktidar düşünün ki! Yargıda, emniyette, eğitimde ve diğer devlet kurumlarında tartışılmayan bir atama veya sürgün kararı almamış olsun.Yani büyüklük kum, su ve çimento karışımı bir yapıdan değil iman, ahlak, akıl karışımı bir yapıdan ortaya çıkar, kendini belli eder.