Erkişi niyetine?

Erkişi olmak, olabilmek, kaç kişiye nasip olur? Gerçek erkişi olmak ama. Binlerin şahit olduğu erkişi olmak.

Kaç insana nasip olur? Binleri lehine "şahit" yapan erkişi olmak. Hakkında binlerin bir ağız, tek nefes; "razıyız" dediği erkişi olmak. İşte bu erkişilerin son ikisini uğurladık Salı günü, Akçaabat Akcamii avlusundan. Lütfullah'ı, Hüseyin Engin'i. Diğer iki "erkişi" İstanbul'da kalmıştı. Hüseyin ile Lütfullah da Mustafa Hayri Hazretleri'ne (ks) komşu, üstatlarına misafir oldular. Ebedi misafir. Ölümü, öleni, göçeni kıskanmak olur mu? Oluyormuş demek. Trabzon'a birlikte gittik.Ama eskisinde farklıydı yolculuğumuz. Daha önce omuz omuza otururduk. Konuştuk, dertleştik, halleştik, şakalaştık? Bu sefer numaralarımız farklıydı. Numara çekmişlerdi bize, sizin anlayacağınız. Belki dil ile dertleşemedik ama dualarla, hayırla yad ederek konuştuk. Trabzon'da, Lütfullah'ı henüz iki gün önce, güle oynaya İstanbul'a uğurlayan arkadaşları "şehide ağlamanın ayıp olduğunu" bildiklerinden gözyaşlarını mahrem bir halde döküyorlardı havaalanında. Ayıptı, sevgilisine kavuşana ağlamak. Alanda en yaralayıcı söz, "bu kimdir?" diye sorulan soruydu.Yürek yaralayıcı bu iki kelimelik soru, bağır delen iki kurşun gibiydi sanki. Ne demek "bu hangisi?" Bir kişi değillerdi çünkü. Tam dört "erkişiydiler." Bazı mikrop tipler sabote etmek istese de, çok zamandır görmediğim bir merasimle uğurlandı Hüseyin'le Lütfullah. Önce Hz. Osman'ı (ra) şehit edip, sonra Hz. Ali'den (kv) faillerin bulmasını isteyen ve bunun için de ortalığı karıştırıp fitne çıkaranlara ne kadar da benziyorlardı. Doğrudur; "Nusret", hep "mayın gemisi" olacak değildi ya, bazen de fitne gemisi oluyor işte. Muhterem hocam bunun için ne gerekiyor idiyse esirgememişti onlardan. Çünkü onlar O'nun gönül bahçesinin gülleriydi. Çok muhterem hocamdan çok şey gördüm, çök güzellikler yaşadım. Ama bunlardan üçünü daha doya doya yaşadım; Cömertlik, Şecaat, Ve vefakarlık. Vefa ehli insan olmak, toplum olarak ne de çok özlediğimiz şeydi? Muhterem Prof. Dr. Haydar Baş hocamda bundan doya doya yudumlayabilirsiniz. Zerre bir eksikliğin ihmaline müsaade etmedi, bu ve diğer iki can için. İnanır mısınız; "Keşke hocam hayattayken ruhumu teslim etsem diye geçirdim içimden." Bunun kadar, hatta bundan da önemlisi hep onunla beraber olmak, yanında olmaktı. Bir sohbet vesilesiyle şunu söyledim dostlarıma; Bir arkadaşınıza küsüp eşinizden ayrı yattığınız oldu mu? Hayır diye cevap verdi arkadaşlar. Peki dedim, şuna buna kızıp hocamdan bir karış da olsa uzak kalmanın izahı olur mu? Hoşlarına gitti bu darb-i meselim. Dirilerine sahip çıktığı gibi ölülerine de sahip çıkmıştı bu iki canyoldaşın hocam. Bir insanın bütün servetini feda etse ulaşamayacağı bir şan ve şerefe kavuştu Hüseyin, Lütfullah ve diğerleri. Neye mi bedel? Sadakat ve teslimiyet, fedakarlık ve hizmet karşılığı. Bütün servetlere bedel bu vasıflardır onları farklı kılan. En yüce vasıflardır bunlar. Beni duygulandıran bir başka şey de İsrafil kardeşim oldu. Ashabtan bir delikanlı evlendiği günün sabahı Uhud'a gidip şehit olmuştu. İsrafil'i ben şahsen hatırlamıyorum. Birkaç aydır aramızdaymış. Rahmetli Hüseyin'e büyük sevgisi varmış. Bu yüzden onunla gitmek istemişti Bursa'ya. Bu iki-üç aylık birliktelik ne kadar bereketli idi Allah'ım! Ne zaman bir dua yapılsa İsrafil ondan hissesini alıyor. Tam ortak gibi hem de. Sanki yıllardır birlikteymişiz gibi. Okunan Kur'an'dan, yapılan duadan, işlenen hayırdan? Mümkün mü Lütfullah'tan, Hüseyin'den, Aziz'den İsrafil kardeşimi ayırmak. Ne nasiptir bu böyle. Beni bu korku da kuşatır bazen. Ya ben, bir anlık gaflet sonucu bir yanlış yaparsam? Ne olur halim benim. Zaten "havf/korku ve recâ/umut" terazinin iki kefesi gibi değil mi? Oysa İsrafil gibi nasipli olmayanlar da var. Yıllarca Hüseyin'le olup son günlerinde O'nu bir başına bırakıp, üzerek gidenler gibi. Ben oldum olası şu "nasip" denen şeye ne çok takılır kalırım. Yolunuz açık olsun kardeşlerim. Ötelere selamlarımız götürün.