Film konusu

Allah (c.c.) her insana ayrı bir dünya yaratmış, hepimizin ayrı apayrı dertleri, ayrı apayrı zevkleri, endamı, gülüşü, kaş çatışı, yolu yordamı var. Bunlar önemli ayrıntılar çünkü biz insanlar ayrıntılarımız ile varız, ayrıntılarımız ile farklıyız. Nerden açıldı konu? Bir müzik eserinde “Hatıran yeter” deniliyordu, ben de biraz tefekkür ettim ve böyle bir giriş meydana geldi.
İnsanlar birbirini birbirlerine benzedikleri için mi severler yoksa birbirinden çok ayrı dünyaların insanı oldukları için mi? Bir düşünün bakalım belki bir filme konu olabilecek düşünce akışlarına ulaşabiliriz. Diğer insanlara ayna olabiliyorsanız farklı karakterde çok sayıda insana ayna olup birçoğunun da dostluğunu kazanabilirsiniz. Bu mümkün olabilecek bir şey. Önemli olan ayna olabilmek, bunun için nefsin arınması gerekiyor. Nefsimizi arındırmak uzun soluklu bir çabadır. Ağzımızdan çıkanı kulağımızın duyması ile yakından ilgilidir. Dikkatli konuşmak arınmanın bir göstergesidir. “Ülvan ülvan üfürme!” denir ya bir ilahide.
Erenler bir insanda en önemli organların kalp ve dil olduğunu söylerler. Dil kalbin tercümanıdır. İnsanı iyi ya da kötü diye vasıflandırtan bizzat kendi dilidir. Dil bazen gönüller yapar bazen kalplerde onulmaz yaralar açar, dili anlatmakta Yunus kadar maharetli değiliz.
Biz film konusuna dönelim; bazı Türk filmlerinde çok ayrı karakterdeki insanların birbirlerine ilgi duyduklarını görürüz fakat bu insanlar birbirlerini bir şekilde eğitirler ve birbirlerine benzemeye başlarlar, doğru bir gözlem mi? Siz karar verin.
Nefsin arınması gerekliliğini herkes bilir ancak yeterli çabayı gösterebilir mi? “Bir ustaya olsam çırak/ Bir olurdu yakın ırak /  Yapsalar kemiğim tarak / Yar zülfünün tellerine”
Arınmak için bir ustaya çırak olmak ve nefsimizi bu yolda harcamak gerekiyor, her isteyen başarabilir mi bilmiyoruz, yalnız umudumuz var. Dervişin fikri ne ise zikri odur demişler.