Hayat okulu ve Ehl-i Beyt-1

Eğitimin hem birey için, hem toplum, hem de devlet için önemi malumdur. Hatta beka, varoluş meselesidir. 

Bu noktada kendisi de bir eğitimci olan Merhum Prof. Dr. Haydar Baş Hocamızın şu kısa tespiti konunun özetidir:

"Eğitim bir milletin var oluşudur. Eğer bir millet kendi doneleri, kendi kültür yapısı, siyaset yapısı, medeniyet yapısıyla insanını kendi yararına, menfaatine kazanmazsa o milletin, devlet olarak ayakta kalması asla mümkün olamaz."

Türkiye'de nasıl bir eğitim sistemi, uygulanan eğitim, eğitim kurumları, öğretmenler, müfredatlar, eğitime siyasi ideolojilerin müdahalesi gibi konular hep gündemde. Şimdi daha çok gündemde.

O konu bir tarafta dursun. Bir başka sonu gelmeyen gündem, tartışma ise genelde insan, özelde çocuk eğitimi ne zaman başlar, çocukların zihinsel ve ruhsal gelişimini etkileyen maddi-manevi kriterler nelerdir, çocuğun eğitim alanı ev mi, okul mu, sokak mıdır, veya çocuk eğitiminde ev, okul, sokak ve de teknolojinin payları ne kadardır gibi soruları ve binlerce farklı cevaplarıdır. 

Oysa cevabı büyüklerimiz, 'hayat okulu' tabiriyle eğitim, öğretim, öğrenim ve terbiyenin ruhun bedene giriş ve çıkışı arasında olan ve adına hayat dediğimiz sürecin tamamında olduğunu ifade etmişlerdir.

'Helal lokma, helal süt' kavramlarımız ise eğitim, gelişim ve terbiyenin daha ana rahminde başladığının ifadesidir.

Hayat okulunun notları ise hesap gününde açıklanacak, kazanan ve kaybedenlerin karşılıkları tastamam ödenecektir.

Demek ki, sağlam birey ve güçlü toplum-güçlü devletin temeli, 'hayat okulu, helal lokma-helal süt ve hesap günü' bilincinde saklı.

Okullar nihayet açıldı. Bütün imkanları çocuklarımızın maddi eğitimi için seferber ettik, ediyoruz. Peki, çocuklarımız sadece maddi eğitimine mi muhtaçtır? Bilgi yükleyerek, mükemmel insan ortaya çıkarabilir miyiz?

Cevabı Merhum Prof. Dr. Haydar Baş'ın İcmal Dergisi Temmuz 2012 tarihli yazısından verelim;

"Şurası bir hakikat ki; asrımızda, biz, insanla uğraşmak yerine, insanın bizatihi kendisiyle meşgul olmak yerine, hep insanın dış tabiatında mevcut olan varlıklarla meşgul olduk. 

Bunun adına "teknik" dedik, "teknoloji" dedik, "sanat" dedik, "eğitim" dedik, "ziraat" dedik, "ormancılık" dedik, "tarım" dedik vs...

Mesela, çocuğa, delikanlıya bir bakıyorsun. Zekası fevkalade. Hafızası fevkalade. Kavrama kabiliyeti fevkalade. Ama ondan bir netice alamıyorsun. 

Bir iş veriyorsun. Bakıyorsun, neticesi sıfır. Dünyayı boş vermiş. Okumayı boş vermiş. Her türlü imkanı önüne sermenize rağmen netice alamıyorsunuz. Bu öyle bir hastalık ki, kendini hiçbir şeyden mesul kabul etmiyor. Mesuliyetsizlik, duyarsızlık, günümüzde had safhada.

Görebildiğimiz kadarıyla, tahsil çağındaki gençliğimizde maalesef bu hastalık alabildiğine yoğun derecede görülmektedir. Aslında, ne o gençler kabiliyetsizdir, ne de zeka seviyeleri düşüktür; hepsi fevkaladedir. Sadece onları mesuliyetle iç içe bulamıyorsunuz.

O zaman demek ki biz, bir şeyi yanlış yapıyoruz. İnsanı tanıma ve onu yönlendirmede yanlış yapıyoruz. Bir eğitimci olarak bizlere düşen vazife insanı doğru olarak tanımaktır."

Anlaşıldığı üzere sadece maddi eğitimle modern, mükemmel insan ortaya çıkamayacağı açıktır. Manevi eğitim ihtiyaçtır, temel haktır hatta anne ve babaya yüklenen görevdir.

Ne acıdır ki, bizler, aileler, çocuklarımızın dünyalık ihtiyaçları ve eğitimleri için her türlü fedakarlığı yaparken hem bu dünya, hem de ahiret için kimlik, karakter ve omurga olacak manevi eğitim ve terbiyeyi hiç mi hiç gündem etmiyor, neler yapmamız gerektiğini sorgulamıyor, eksiklerimizi araştırmıyoruz.

Bu yanlıştan hemen dönmemiz lazımdır. Terbiye aynı zamanda maddi-manevi eğitimi de içine alan bir kavramdır.

Bu gözle baktığımızda karşımızda canlı Kur'an Allah Resulü'nü ve Ehl-i Beyt'i göreceğiz. 

Hayatın her sahasında olduğu gibi en güzel örnekleri bulunan Ehl-i Beyt anlayışının, çocuğa ve çocuk eğitimine yaklaşımı bize ölçü olmak zorundadır.

Ehl-i Beyt'te, evlilikten yemeğe, uykudan seyahate, eğlenceden münazaraya kadar hayatın içinde meşru olan, en güzel olan, en mükemmel olan her şey hayat bulmuş ve müminler için emsal olmuştur, olmak da zorundadır.

Ne demişti Allah'ın Sevgilisi (s.a.a.v); "Ben, sizin aranızda iki değerli emanet bırakıyorum; onlara sarıldığınız sürece Benden sonra asla sapıklığa düşmezsiniz. Bunlar: Allah'ın Kitab'ı ve Benim Ehl-i Beyt'imdir". (devam edecek)