Son Peygamberin neslini devam ettirecek olan kişi işte böyle bir anadan ve âlemlerin hürmetine yaratıldığı bir büyük Resul'den dünyaya gelmiştir.

Ancak Cenab-ı Hak, Hz. Fâtıma yaratılmadan önce Hz. Peygamberi (s.a.v.) dahi O'nun için hazırlamıştır.

Bu konudaki rivayet şöyledir: "Resûlullah (s.a.v.) Ebtah denilen yerde oturuyorken, Hz. Cebrail gelir ve O'na şöyle seslenir:

- Ey Muhammed! Yüceler yücesi Rabbin Sana selam söyler. Kırk sabah boyunca Hatice'den ayrılmanı emreder.

Hz. Peygamber (s.a.v.) Ammar bin Yâsir'i Hatice'ye göndererek ilahi emri O'na da bildirdi. Resulullah kırk gün boyunca ibadet etti. Gündüzlerini oruçla, gecelerini de namazla geçirdi. Kırk günün sonunda Cebrail geldi ve şöyle dedi:

- Ey Muhammed! Yüceler yücesi Rabbin orucunu bu yemekle açmanı emrediyor.

Peygamberimiz (s.a.v.) bu yemeği doyuncaya kadar yedi ve kanıncaya kadar su içti. Sonra namaz kılmak için ayağa kalktı. Cebrail yanına geldi ve şöyle dedi:

- Hatice'nin evine gidinceye kadar şu anda namaz kılman Sana haramdır. Çünkü Yüce Allah bu gece Senin sulbünden tertemiz bir zürriyet yaratmaya söz vermiştir.

Resûlullah (s.a.v.) derhal yerinden kalkarak Hatice'nin evine gitti.

Hz. Hatice (a.s.) anlatıyor: "Yalnızlığa alışmıştım. Gece karanlığı çökünce başımı örter, üzerime geniş giysimi alır, kapımı kilitler ve namazımı kılıp virdimi yerine getirdikten sonra çıramı söndürürdüm. Sonra da yatağıma uzanırdım.

O gece yarı uyumuş, yarı uyanık bir halde iken, birden Peygamber geldi ve kapıyı çaldı. 'Muhammed'den başka kimsenin çalmadığı halkadan kapıyı çalan kimdir?' diye seslendim.

Resûlullah tatlı ve yumuşak bir ses tonuyla bana seslendi: 'Kapıyı aç ey Hatice! Ben Muhammed'im.'

Kapıyı açtım ve Peygamber eve girdi. Gökleri olduğu gibi tutan ve suyu yerden çıkaran Allah'a yemin ederim ki, daha Peygamber benden uzaklaşmamıştı ki Fâtıma'nın ağırlığını karnımda hissettim." 

"Hatice (a.s.) şöyle anlatıyor: O gece eskisi gibi evin kapısını kapadım ve yatağın üzerinde istirahat ediyordum. Aniden kapının çaldığını duydum. 'Kimsiniz? Muhammed (s.a.v.)'den başka hiçbir kimse bu kapıyı çalmaya lâyık değildir' dedim.

Peygamberin (s.a.v.) yüreğe yerleşen sesi duyuldu ve şöyle buyurdu: 'Kapıyı aç, Ben Muhammed'im.' Koşarak kapıyı açtım, güler yüzle eve girdi. Ve o gece Fâtıma'nın nuru babanın sulbünden anne rahmine dahil oldu." 

Hz. Fatıma annesinin karnında konuşurdu

Hz. Hatice Peygamber Efendimizle evlendikleri zaman kırk yaşlarındaydı. Hz. Peygamber O'ndan, rivayetlere göre on beş yaş daha küçüktü. Bu evlilik Kureyş kadınları arasında hoş karşılanmadı. Öyle ki, Hz. Hatice'nin komşuları O'nunla olan tüm ilişkilerini kestiler.

İmam-ı Sâdık şöyle rivayet eder: "Hatice, Resûlullah ile evlendiğinde Mekke'nin kadınları O'nunla ilişkiyi kestiler. Evine gitmiyorlar, O'na selam vermiyorlardı. Hiç kimsenin O'nun evine gitmesini istemiyorlardı. İleri gelen kadınlar Hatice'yi yalnız bıraktılar. O'nunla üns ve ülfetten imtina ettiler.

İşte bu sebepten dolayı rahatsız ve gamlı idi. Artık yavaş yavaş yalnızlığa alışmıştı. Ama Fâtıma'ya hamile olduğunda yalnızlık gamından kurtulmuş oldu. Karnındaki çocukla konuşuyor ve onunla hoşnut oluyordu."

Bi'set'ten önce dahi "emin" olarak çağrılan, ağırbaşlılığı ve olgunluğu ile Arap toplumu içinde saygın bir yeri olan Hz. Muhammed (s.a.v.), Mekke kadınlarınca fazilet olarak Hz. Hatice'den aşağı görülmüş olamaz.

Zira Hz. Hatice Tahire ise, Hz. Muhammed de Muhammedü'l-Emin'dir. Bizim, bu tavır karşısında görebildiğimiz; herhalde kendinden on beş yaş küçük bir eşle evlenmesinden duyulan kıskançlık olsa gerek...

Oysa yukarıda da değindiğimiz gibi, Hz. Hatice putlara tapılan bir dönemde dahi Hz. İbrahim'in dini üzere yaşamış ve büyük bir manevi arayış O'nun hayatını Hz. Muhammed ile birleştirmesine neden olmuştur.

"Bir gün Resûlullah (s.a.v.) eve geldi ve Hz. Fâtıma'yla konuşan Hz. Hatice'nin sesini duydu. Dedi ki, 'Kiminle konuşu-yorsun ey Hatice?"

Hz. Hatice, 'Şu an benim rahmimde bulunan cenin, ben evde yalnız kaldığım zaman, rahmin karanlığından benimle konuşur, sohbet eder' dedi. Resûlullah gülümsedi ve şöyle dedi:

Ey Hatice! Şu anda kardeşim Cebrail, seninle bu şekilde konuşanın Benim kızım olduğunu ve O'nun tertemiz kılınmış bir zürriyet olduğunu, Yüce Allah'ın O'nun adını Fâtıma diye koymamı emrettiğini ve Yüce Allah'ın O'nun soyundan, mü'minleri hidayete ulaştıracak imamlar ortaya çıkaracağını söylüyor." 

Hz. Fâtıma'nın annesinin karnında iken konuşması ile ilgili bir rivayet de, Kureyş müşriklerinin Resûlullah'dan Ay'ın yarılması mucizesini istemeleri sırasında olmuştur. O sırada Fâtıma'ya hamile olan Hz. Hatice şöyle dedi: "Muhammed'i yalanlayanın ziyanı ne korkunçtur! O resullerin ve nebilerin en hayırlısıdır." O sırada karnından Fâtıma şöyle seslendi: "Anneciğim! Üzülme, korkma! Çünkü Allah, Babamla beraberdir." 

Hz. Fâtıma doğmadan evvel Hz. Cebrail, Hz. Muhammed ve Hz. Hatice'ye müjde vermiş ve "Ya Resulallah, Hatice'nin rahminde olan çocuk Senin neslini devam ettirecek olan değerli bir kızdır. O, vahiy kesildikten sonra da bu dinin imam ve önderlerinin annesidir." 

Hz. Hatice Resûlullah'a en güzel mânâda sahip çıkmış ve karşılığında, kıyamete kadar devam edecek nübüvvet soyunun O'nun doğuracağı evlattan devam edeceği müjdesine ermiştir.

Hz. Hatice doğum sancıları sıklaştığı zaman komşularını ve Haşimoğulları'nın kadınlarını yardıma çağırdı. Ancak Hz. Muhammed ile olan evliliğini bahane ederek O'nu boykot eden kadınlar doğumuna da gelmeyeceklerini haber verdiler.

Böyle bir anda Cenab-ı Hak O'nu yalnız bırakmadı. Allah'ın melekleri ve insanlık tarihinin dört büyük kadını O'na yardıma gönderildiler.

"Ey Hatice! Üzülme, biz Rabbin tarafından Sana gönderilmiş elçileriz. Biz Senin kardeşleriniz. Ben Sâre, bu da Mezahim kızı Asiye'dir.

O Senin cennetteki arkadaşındır. Bu da İmran kızı Meryem'dir. Bu ise, Musa b. İmran'ın (a.s.) kız kardeşi Gülsüm'dür. Senin doğum esnasında çekeceğin zorlukları hafifletmek için Allah bizi Sana gönderdi."

Böylece Hz. Hatice'nin biri sağında, biri solunda, biri önünde, biri de arkasında oturdu. Derken temiz ve pak olarak cennet gülü Hz. Fâtıma doğdu.

Hz. Fâtıma doğunca, O'nun pak bedeninden bir nur yükseldi. Bu nur bütün Mekke evlerine girdi. Önünde oturan kadın Hz. Fâtıma'yı aldı ve Kevser suyuyla yıkadı. İki beyaz hırka çıkardı. Birini bedenine sardı, birini de üzerine örttü.

Sonra Hz. Fâtıma'yı konuşturmaya çalıştı. Hz. Fâtıma şehadet getirdi ve bu kadınlara selam verdi. Kadınların her birini isim vererek selamladı. Kadınlar O'na gülümsediler. Dediler ki: 'Ey Hatice! Temiz, pak, arı ve uğurlu olarak al O'nu. O'na ve soyuna bereket verilmiştir.'

Hz. Hatice sevinçle ve güler yüzle çocuğunu aldı. Göğsünü verdi. Derhal sütü kaynamaya başladı." 

Siretü'l-Molla'dan rivayetle, Resûlullah'ın (s.a.v.) şöyle buyurduğu nakledilmektedir:

"Cebrail Bana cennetten bir elma getirdi; Ben onu yedim ve Hatice ile bir araya geldim. O, Fâtıma'ya hamile kaldı.

Hatice, 'Benim kolay bir hâlim var. Sen benim yanımdan ayrıldığında (ve Ben yalnız kaldığımda) karnımdaki çocuk Benimle konuşuyor' diyordu. Hatice, doğum vakti geldiğinde Kureyş hanımlarına haber gönderdi.

Ama onlar kabul etmeyip, 'Muhammed (s.a.v.)'in hanımı olduğun için Senin yanına gelmeyiz' dediler. Bu esnada aniden, güzellik ve nurları vasfedilemeyecek dört hanım Hatice'nin huzuruna geldi; onlardan biri, 'Ben Senin annen Havva'yım', diğeri, 'Ben Mezahim kızı Asiye'yim', öbürü ise, 'Ben Musa'nın bacısı Gülsüm'üm', dördüncüsü de, 'Ben İmran'ın kızı ve İsa'nın annesi Meryem'im' dediler ve sözlerine şunu eklediler:

'Kadınların yapması gereken işi üstlenmek ve Sana yardım etmek için geldik'. Hatice diyor ki: Böylece Fâtıma dünyaya geldi ve secde halinde yere düştü ama parmağını göğe doğru kaldırmıştı."   (Prof. Dr. Haydar Baş Hz. Fatıma eserinden)