İmam Cafer: 'İslam’da ne gördün de Müslüman oldun?
Zekeriya b. İbrahim rivayet eder: Ben bir Hristiyan’dım, sonra Müslüman oldum. Hacca gittim. Orada Ebu Abdullah (Câfer Sâdık Aleyhisselam)’ın evine gittim. Dedim ki: “Ben Hristiyan’dım, şimdi Müslüman oldum.”
31.12.2025 00:23:00
Haber Merkezi
Haber Merkezi
Zekeriya b. İbrahim rivayet eder: Ben bir Hristiyan'dım, sonra Müslüman oldum. Hacca gittim. Orada Ebu Abdullah (Câfer Sâdık Aleyhisselam)'ın evine gittim. Dedim ki: "Ben Hristiyan'dım, şimdi Müslüman oldum."
Bana dedi ki: "İslam'da ne gördün de Müslüman oldun?"
Dedim ki: "Şu ayeti gördüm: "Sen kitap nedir, iman nedir bilmezdin. Fakat biz onu kullarımızdan dilediğimiz kendisiyle doğru yola eriştirdiğimiz bir nur kıldık." -Adam demek istiyor ki, Allah beni hidayete erdirdi.-
Dedi ki: "And olsun, Allah seni doğru yola iletmiş."
Sonra üç kere, "Allah'ım! Ona hidayet ver" dedi ve "Yavrucuğum, istediğini sor" diye ekledi.
Dedim ki: "Annem, babam ve ailem Hristiyan'dırlar. Annemin gözleri görmüyor. Onlarla beraber olayım mı, onların yedikleri kaptan yemek yiyeyim mi?"
Buyurdu ki: "Domuz etini yiyorlar mı?"
"Hayır, domuza ellerini dahi sürmüyorlar."
Buyurdu ki: "Onlarla beraber yemende bir sakınca yok. Annene bak ve ona iyi davran. Öldüğü zaman onu başkalarına bırakma. Kendin onun cenaze ve defin işleriyle ilgilen. İnşaallah Mina'da yanıma gelinceye kadar kimseye benimle görüştüğünü söyleme."
Adam der ki: "Mina'da yanına gittim. Baktım, insanlar etrafını sarmışlar. Çocuklara ders veriyor gibiydi. Bir o soruyordu, bir bu soruyordu. Kûfe'ye geldiğimde, anneme son derece nazik davranmaya başladım, yemeğini yediriyor, elbiselerini ve başını temizli-yordum. Ona hizmet ediyordum."
Bana dedi ki: "Yavrucuğum! Sen benim dinimdeyken bunları yapmazdın, bizden ayrılıp haniflik (İslam) dinine girdiğinden beri sendeki bu değişiklik nedir?"
Dedim ki: "Peygamberimiz (sallallahu aleyhi ve alihi)'nin soyundan gelen bir adam, böyle davranmamı istedi."
Dedi ki: "Bu adam peygamber midir?"
"Hayır, ama Peygamberin oğludur."
Dedi ki: "Yavrucuğum! O peygamberdir. Bu söylediklerini peygamberler tavsiye ederler."
Dedim ki: "Anneciğim! Bizim Peygamberimizden sonra peygamber gelmeyecektir. O, Peygamberin oğludur."
Dedi ki: "Oğlum! Senin dinin en iyisidir. Bu dini bana anlat."
Bunun üzerine İslam'ı anlattım. Annem Müslüman oldu. Ona İslam'ı öğrettim. Öğle, ikindi akşam ve yatsı namazını kıldı. Sonra gece bir şeyler oldu, bana dedi ki: "Oğlum! Bana öğrettiklerini bir kez daha anlat."
Ona yeniden anlattım. Bütün anlattıklarımı ikrar etti ve öldü. Sabah olunca, onu Müslümanlar yıkadı ve ben de cenaze namazını kıldım, sonra kendi ellerimle kabrine koydum."
Ammar b. Hayyan rivayet eder: Ebu Abdullah (Câfer Sâdık Aleyhisselam)'a oğlum İsmail'in bana çok iyi davrandığını, ihsanda bulunduğunu haber verdim.
Buyurdu ki: "Onu seviyordum, şimdi ona yönelik sevgim daha da arttı. Bir gün Resulullah (sallallahu aleyhi ve alihi)'nin yanına süt kız kardeşi geldi. Peygamberimiz ona bakınca yüzünü sevinç kapladı. Yorganını yayarak onu üzerine oturttu.
Sonra onunla sohbet etmeye ve yüzüne bakıp gülmeye başladı. Sonra süt kız kardeşi kalkıp gitti. Ardından süt kardeşi geldi. Diğerine gösterdiği ilgiyi buna göstermedi. Resulûllah'a bunun sebebi soruldu.
"Ya Resulullah! Kız kardeşine yakın ilgi gösterdin ama bu erkek olduğu halde aynı ilgiyi göstermedin, bunun sebebi nedir?"
Buyurdu ki: "Kız kardeşi, ondan daha çok anne ve babasına iyi davranıyor, ondan daha çok onlara ihsanda bulunuyor."
İbrahim b. Şuayb rivayet eder: "Ebu Abdullah (Câfer Sâdık Aleyhisselam)'a dedim ki: "Babam iyice yaşlandı ve artık zayıf düştü. Bir ihtiyacı olduğu zaman, biz onu (sırtımızda) taşıyoruz."
"Eğer bunu yapabiliyorsan yap. Ellerinle lokmasını ağzına koy, çünkü o yarın senin için bir kalkan olacaktır."
Câbir rivayet ediyor: "Bir adamın Ebu Abdullah (Câfer Sâdık Aleyhisselam)'a şöyle dediğini duydum: "Yaşlı anne ve babam var. Bunlar benim mezhebime muhaliftirler."
Ebu Abdullah (a.s.) buyurdu ki: "Müslümanlardan biz (Ehl-i Beyt)'i veli edinip sevenlere iyilik ettiğin gibi onlara da iyilik et, ihsanda bulun." (Prof. Dr. Haydar Baş İmam Cafer eserinden)
Bana dedi ki: "İslam'da ne gördün de Müslüman oldun?"
Dedim ki: "Şu ayeti gördüm: "Sen kitap nedir, iman nedir bilmezdin. Fakat biz onu kullarımızdan dilediğimiz kendisiyle doğru yola eriştirdiğimiz bir nur kıldık." -Adam demek istiyor ki, Allah beni hidayete erdirdi.-
Dedi ki: "And olsun, Allah seni doğru yola iletmiş."
Sonra üç kere, "Allah'ım! Ona hidayet ver" dedi ve "Yavrucuğum, istediğini sor" diye ekledi.
Dedim ki: "Annem, babam ve ailem Hristiyan'dırlar. Annemin gözleri görmüyor. Onlarla beraber olayım mı, onların yedikleri kaptan yemek yiyeyim mi?"
Buyurdu ki: "Domuz etini yiyorlar mı?"
"Hayır, domuza ellerini dahi sürmüyorlar."
Buyurdu ki: "Onlarla beraber yemende bir sakınca yok. Annene bak ve ona iyi davran. Öldüğü zaman onu başkalarına bırakma. Kendin onun cenaze ve defin işleriyle ilgilen. İnşaallah Mina'da yanıma gelinceye kadar kimseye benimle görüştüğünü söyleme."
Adam der ki: "Mina'da yanına gittim. Baktım, insanlar etrafını sarmışlar. Çocuklara ders veriyor gibiydi. Bir o soruyordu, bir bu soruyordu. Kûfe'ye geldiğimde, anneme son derece nazik davranmaya başladım, yemeğini yediriyor, elbiselerini ve başını temizli-yordum. Ona hizmet ediyordum."
Bana dedi ki: "Yavrucuğum! Sen benim dinimdeyken bunları yapmazdın, bizden ayrılıp haniflik (İslam) dinine girdiğinden beri sendeki bu değişiklik nedir?"
Dedim ki: "Peygamberimiz (sallallahu aleyhi ve alihi)'nin soyundan gelen bir adam, böyle davranmamı istedi."
Dedi ki: "Bu adam peygamber midir?"
"Hayır, ama Peygamberin oğludur."
Dedi ki: "Yavrucuğum! O peygamberdir. Bu söylediklerini peygamberler tavsiye ederler."
Dedim ki: "Anneciğim! Bizim Peygamberimizden sonra peygamber gelmeyecektir. O, Peygamberin oğludur."
Dedi ki: "Oğlum! Senin dinin en iyisidir. Bu dini bana anlat."
Bunun üzerine İslam'ı anlattım. Annem Müslüman oldu. Ona İslam'ı öğrettim. Öğle, ikindi akşam ve yatsı namazını kıldı. Sonra gece bir şeyler oldu, bana dedi ki: "Oğlum! Bana öğrettiklerini bir kez daha anlat."
Ona yeniden anlattım. Bütün anlattıklarımı ikrar etti ve öldü. Sabah olunca, onu Müslümanlar yıkadı ve ben de cenaze namazını kıldım, sonra kendi ellerimle kabrine koydum."
Ammar b. Hayyan rivayet eder: Ebu Abdullah (Câfer Sâdık Aleyhisselam)'a oğlum İsmail'in bana çok iyi davrandığını, ihsanda bulunduğunu haber verdim.
Buyurdu ki: "Onu seviyordum, şimdi ona yönelik sevgim daha da arttı. Bir gün Resulullah (sallallahu aleyhi ve alihi)'nin yanına süt kız kardeşi geldi. Peygamberimiz ona bakınca yüzünü sevinç kapladı. Yorganını yayarak onu üzerine oturttu.
Sonra onunla sohbet etmeye ve yüzüne bakıp gülmeye başladı. Sonra süt kız kardeşi kalkıp gitti. Ardından süt kardeşi geldi. Diğerine gösterdiği ilgiyi buna göstermedi. Resulûllah'a bunun sebebi soruldu.
"Ya Resulullah! Kız kardeşine yakın ilgi gösterdin ama bu erkek olduğu halde aynı ilgiyi göstermedin, bunun sebebi nedir?"
Buyurdu ki: "Kız kardeşi, ondan daha çok anne ve babasına iyi davranıyor, ondan daha çok onlara ihsanda bulunuyor."
İbrahim b. Şuayb rivayet eder: "Ebu Abdullah (Câfer Sâdık Aleyhisselam)'a dedim ki: "Babam iyice yaşlandı ve artık zayıf düştü. Bir ihtiyacı olduğu zaman, biz onu (sırtımızda) taşıyoruz."
"Eğer bunu yapabiliyorsan yap. Ellerinle lokmasını ağzına koy, çünkü o yarın senin için bir kalkan olacaktır."
Câbir rivayet ediyor: "Bir adamın Ebu Abdullah (Câfer Sâdık Aleyhisselam)'a şöyle dediğini duydum: "Yaşlı anne ve babam var. Bunlar benim mezhebime muhaliftirler."
Ebu Abdullah (a.s.) buyurdu ki: "Müslümanlardan biz (Ehl-i Beyt)'i veli edinip sevenlere iyilik ettiğin gibi onlara da iyilik et, ihsanda bulun." (Prof. Dr. Haydar Baş İmam Cafer eserinden)
