İmam Hüseyin'e sahip çıkmamanın bedeli

İmam Hüseyin'in (a.s.) kim olduğunu, nasıl bir maddi (hilafet) ve manevi üstünlüğe, seçilmişliğe sahip olduğunu o dönemki Müslümanlar da, bugünkü Müslümanlar da çok iyi bilmektedir.  
İmam Hüseyin (a.s.) İslam ümmetini itikadî sapmalardan korumak, sultanların, zalimlerin esareti altında kalmamalarını, tam bağımsız olmalarını sağlamak için insanları uyarma görevine başladı. 
İslam ümmetini, gasp ettikleri tahtan yöneten Emevi ailesinden Yezid melunu da, İmam Hüseyin hakikatinin farkındaydı. Bu haklı ses onun, koltuğu, iktidarı için tehlikeliydi, susturulması gerekiyordu. 
Yezid'in görevlendirdiği resmi veya gayrı resmi kişilerce entrikalar başladı. İmam Hüseyin ya öldürülecek, ya Yezid'e biat edecek, ya da Medine'den uzaklaştırılacaktı.
Tabi Medine halkı da Hz. Muhammed'i, Gadir Hum'u, Sakife'yi, sonraki halife atamalarını, şura'yı, Emevilerin kalleşliğini vs. hepsini biliyorlardı. İmam Hüseyin'in haklılığını da çok iyi biliyorlardı.
Ama iktidar sahipleri halka, siyasi, ekonomik ve hukuki yaptırımlara başladı. İmam Hüseyin'e, 'sen haklısın', dediler ama desteklemediler, arkasında durmadılar.
İmam Hüseyin (a.s.) Mekke'ye gitti. Mekke halkı sevinç içerisinde karşıladı Peygamber Torununu. Yezid elini Mekke'ye de uzattı. 
Mekke halkı yine korktu iktidar sahiplerinden. İmam Hüseyin, Mekke'den ayrılmaya karar verdi. Mekke halkı, İmamın ayrılacağına çok üzülüyorlardı ama sonuna kadar seninleyiz, kurtuluş yolu sensin de demiyorlardı.
İmam Hüseyin, Mekke'den de ayrıldı. Basra'nın beş büyük aşiretine mektup yazdı. Kendi yanında olmalarını istedi. 
Basra Valisi Ubeydullah b. Ziyad melunu olayı duyunca aşiret reislerine gözdağı verdi. Onlar da, iktidar sahiplerinden korktular. 
İmam Hüseyin bu sefer 'her ne pahasına olursak olalım Senin yanındayız' diyerek, kendisini 18 bin mektupla davet edenlerin memleketi Kûfe'ye yöneldi. 
Melun Yezit telaşlandı. Hemen Basra Valisi melun Ubeydullah'ı, Kûfe'ye vali olarak atadı. Kûfe'ye gelen Ubeydullah bir entrika ile hemen koltuğa oturduğu gibi Hz. Müslüm'ü de şehit etti.
Can veririz, diyen Kûfe halkı bir anda sözlerini unuttu. İmam Hüseyin ise Kerbela'ya yaklaşmıştı. 
Ubeydullah melunu bin kişilik bir kuvvet ile İmam Hüseyin'in kervanını takip ettiriyordu. Bu kuvvetin komutanı Hür'dür. Komutan Hür nefsi ile çetin savaşlara girmişti. Ve kazandı. Güç, iktidar sahiplerini, mal, makam ve rütbelerini bir anda elinin tersiyle iterek hakikatin adamı İmam Hüseyin'in safına geçti. İşte kurtuluş?
Ve Kerbela! Kerbela başlı başına bir hikmet deryası, sırlar yuvasıdır.
Ben sadece birine dikkat çekeyim; Allah yolunda olanın yalnızlığıdır Kerbela. Allah yolunda olanın terk edilişinin mekânıdır Kerbela.
O zamanki Müslümanlar, İmam Hüseyin'in hakkını ve haklılığını çok iyi biliyorlardı. Diğer taraftan Yezit sapık, zalim vs. ama namaz da kılıyor, Müslümanım diyor, şimdi ona itiraz edecek olursak başımıza bir iş gelir, ticaretimiz sekteye uğrar, konutlarımız elden çıkar vs. gibi dünyalık endişelerle İmam Hüseyin'in arkasında durmadılar. 
Müslümanların bu tercihi İslam dünyasındaki en büyük vahşetlere ayak oldu. Müslümanım, diyen Yezit ve askerleri Medine'yi talan ettiler, namusları kirlettiler, binlerce kişiyi katlettiler.
Yetinmedi! Ebrehe'nin yapamadığını yaptı. Mekke'yi kuşattı. Kâbe'yi yaktı. Müslümanları katletti. 
Doğu'dan Moğollar geldi. Milyonları katletti, coğrafyaları talan etti. Müslümanlar arasında da taht kavgaları başladı. Yine Müslümanım diyenler, Müslümanı katletti. 
Kısaca haklıya hakkını vermemenin bedeli çok acı ödendi. Bugün de ödeniyor. Milletimiz de bu bedel ile karşı karşıya. İşi ehline teslim etmez, haklıya hakkını vermez, kişilerin namazına, sözüne kanarsa aynı kader yine yaşanacaktır.