Milletimiz cennetini yitirdi

Türk milletini mayalayan ve hamurunu yoğuran gönül medeniyeti, hikmet ve Ehl-i Beyt medeniyetidir.
İlim ve hikmetin şehri Hz. Peygamber, kapısı ise İmam Ali'dir.
Nitekim Resulullah (s.a.a) "Ben ilim ve hikmet şehriyim, Ali de onun kapısıdır" buyurur (Nesai, Hasais, 3; Tirmizî, Menâkıb, 3969; İbn Abdilber, c. 3, s. 1102; İbn Meğazilî, Menakıb, 80).
Bu yüce bir nasb, büyük bir nasip ve ilahi bir düzenlemedir.
İlahi kural ayet-i kerime ile sabit ve apaçıktır:
"Allah, hikmeti dilediğine verir. Kime hikmet verilmişse, şüphesiz ona çokça hayır verilmiş demektir. Bunu da ancak basiret sahipleri anlar" (Bakara Suresi, 269).
Ehl-i Beyt evlatlarının eliyle ve Ehl-i Beyt ocağında aşkla pişen Horasan erenlerinin nefesiyle Müslüman olan Türk milleti, hikmeti kaynağından kana kana yudumladığı asırlarda insanlığa örnek bir gönül medeniyeti yaşadı ve inşa etti.
Bu iman ve istikametini koruduğu devirlerin en dar ve zor zamanlarında nasipli ve yüce insanlar lütfetti Alemlerin Rabbi? Yok oluşlardan kurtardı.
Milli Mücadele yılları bunun en canlı ve yakın tarih örneğimizdir.
BTP Genel Başkanı Prof. Dr. Haydar Baş, milletimize yıllardan beri ısrarla şu gerçeği hatırlatıyor: Dünyanın üzerimize çullanıp Osmanlı'yı darmadağın ettiği süreçte Yüce Allah, Türk milletinin yüzüne baktı, Ehl-i Beyt soylu Gazi M. Kemal Atatürk'ü nasip etti. Yok olmuş bir imparatorluğun küllerinden Türkiye Cumhuriyeti devletini ve Türk milletini çıkardı, inşa etti. Bu çok büyük bir hikmet, çok yüce bir nasiptir.
Ne zaman ki milletimiz Ehl-i Beyt İslam'ından koptu savruldu, haktan, hikmetten ve istikametten uzaklaştı.
Saptı, yoldan çıktı; cennetini yitirdi, cehenneme düştü.
Bugün bir yandan böylesi bir cehennemi yaşıyoruz.
Zira milletimiz, Ehl-i Beyt İslam'ında saptı.
Muhammed Mustafa'yı Kelime-i Tevhid'den çıkarmaya razı oldu.
Ehl-i Beyt'e sırtını döndü; hatta son on-onbeş yılda Ehl-i Beyt sevdalısı Müslümanlara namluyu doğrulttu, hacısıyla-hocasıyla Haçlı dünyasının tetikçisi oldu.
Amerika'nın Ilımlı İslam'ına savruldu. Diyanet, siyaset ve cemaatlerin maharetle yutturdukları Dinlerarası Diyalog zokalarıyla Vatikan'ın ve kilisenin kapısına demir attı.
Müslümanlar maalesef yalanda, haramda, batılda ve şirkte hikmet aradı; halbuki yalanda ve batılda hikmet olmaz, bereket hiç olmaz.
Yalana ve batıla sürüklenende hikmetten nasip ve eser kalmaz.
Kimlik ve medeniyetinin hamurkârı olan Ehl-i Beyt'ten savrulan Türk milleti maalesef gönlündeki hakkı, hakikati ve hikmeti yitirdi.
Papaz Malthus ve kumarbaz Keynes'in kapitalizmine köle edildi.
Amerika'nın işgal projelerinde uşak yapıldı.
Avrupa'nın kapısında Medine dilencisi gibi pinekletildi.
Cennetini ve güneşini adeta ceketinin astar cebinde kaybeden milletimiz, cehennemini yaşıyor. Ateş yaktıkça yakıyor; ateşin ortasına balıklama atlıyor.
Böylesi ağır ve vahim bir süreçte hiçbir ecnebi, Amerikan, Vatikan ve Avrupa zokası yutmayan ve Ehl-i Beyt İslam'ında sabit-i kadem olan tek kadro Prof. Dr. Haydar Baş ve can yoldaşları oldu? Hak, hakikat ve hikmet Prof. Dr. Baş'ta temerküz etti. Bu da Allah'ın bir nasibidir.
"Hikmet, mü'minin yitiğidir; onu, bulduğu yerde alır" buyurur Hz. Peygamber (İbn Mâce, Zühd, 15; Tirmizi, İlim, 19).
Türk milleti tam ters döndü; Prof Dr. Baş'ı görmezlikten geldi, hikmete sırtını döndü, nasibi idrak edemedi?
Cennetine sırtını döndü; kaybettikçe kaybetti.
Prof. Dr. Baş, Milli Ekonomi Modeli ve Sosyal devlet projeleriyle, Rusya'dan Asya'ya uzanan geniş coğrafyadaki 3.5-4 milyar insana iş oldu, aş oldu. Ondan akıl ve hikmet devşiren BRICS ülkeleri şahlandı; bölgemizin ve dünyanın ateşine su taşıyan, yangını söndürmeye çalışan ülkeler oldu.
Milli Mücadele yıllarında topyekun milletimiz, Ehl-i Beyt soylu Gazi Mustafa Kemal Atatürk ile yekvücut olduktan itibaren hikmet yüklü ilahi yardımlara ve büyük devletine kavuştuğu gibi; bugün de milletimiz, Ehl-i Beyt sevdalısı Prof. Dr. Baş ile tek yürek olduktan itibaren yitik cennetine ve güzel günlere kavuşacaktır.
Ehl-i Beyt'in başı Hz. Peygamberin şu tavsiyesi kulaklara küpe olsun:
"Hikmete sarıl; çünkü hayır ve bereket, hikmettedir" (Dârimî, Mukaddime, 34).