Partilerimiz joplama-joplatma işini beceriyorlar

AKP hükümetinin anlayışıyla Türkiye toparlanacak olsaydı, bugüne kadar ülke düzlüğe çıkmıştı… Üç dönem tek başına iktidar olmayı kimse basite almasın!
Aynı şekilde CHP ve MHP’nin politikalarıyla devlet ve millet meseleleri hallolsaydı, bugün ortada problem kalmazdı.
Türk milletinin aldandığı ve avlandığı nokta, iktidar ve muhalefetin “temel esas ve politik duruş” bakımında farklı partiler olduğu yanılgısıdır.
Tabelaları dışında, aman aman bir farklılıkları maalesef yoktur.
Aynı meseleyi farklı kelimelerle ifade etseler de, kast ettikleri mana aynıdır. En temel meselelere bakın…
Tepetaklak halindeki Avrupa Birliği’ne bağlılıkları aynıdır.
Geniş İslam ve Türk coğrafyasına dönük işgal ve sömürü planını en ağır biçimde uygulayan Amerika ve Haçlı dünyası ile ilişkilerdeki duruşları aynıdır.
AKP, akıl ve talimat almak için Washington’u su yoluna çevirmiş. BDP’nin vaziyeti zaten malum. CHP ise üç ayda bir rutin turlama yapıyor Washington’a. MHP, Amerika’ya gitmeye bile gerek görmüyor; gözlüyor, gözetliyor, Amerikan işmarıyla iş görüyor!
Hepsinin ekonomiye yaklaşımları da aynı…
Ekonomide Papaz Malthus’un yol evlatları bunlar!
Papaz Malthus’un liberal-kapitalizminin geçmiş dönem tahsilatçısı Kemal Derviş’in kriterleri ne ise, bunlarınki de o!
Nasılsa demokrasi adı altında bir düzenek kurulmuş… Kayıkçı kavgalarıyla geçinip gidiyorlar!
Bu süreçte AKP, CHP, BDP ve MHP’den üç yüz-beş yüz kişi vekil oluyor, vekillikten emekli oluyor… O kadar!
Bunlar vekil oldu ya; yeter… Varsın devlet batsın, varsın milletin anası ağlasın, varsın vatan bölünsün!
Ayıkmamız için sadece şu 1 Mayıs sahnesi yeter!
1 Mayıs Taksim sahnesindeki “gariban işçi oyunu”nda, iktidar ve muhalefet arasında fark var mıydı? Yoktu.
İktidar, işçiye-emekçiye “bayram harçlığı” vereceği yerde, bayram sopası verdi, veriştirdi. Baharatını da eksik etmedi, bastı biber gazını!
Muhalefet de olacak-bitecekleri çok iyi bildiği halde, adeta “haydi arkadaşlar Taksim’de jop yemeye, biber gazı yutmaya” kışkışlamalarıyla işçileri sürükledi oraya.
Ne oldu? Olan işçiye oldu, emekçiye oldu. Olan gariban çocuğu İmam-Hatip Lisesi 2. sınıf kız çocuğuna oldu.
İktidar olmak bu mudur? Muhalefet olmak bu mudur?
İktidar joplasın, muhalefet joplanacak adam toplasın!
Ermeniciler o meydanda dayak yemediler, Apo severler o meydanda demokrasi halayı çektiler.
İşçi ve emekçiler ise, aynı meydanda hem de kendileri için “resmi bayram” ilan edilen günde, iktidar ve muhalefet işbirliğiyle iyi bir dayak yedi.
İktidar olmak şayet işçiyi-emekçiyi joplamak, onlara dayak atmak, biber gazı sıkmak ise; AKP hükümeti vazifesini yaptı… Muhalefet olmak, eğer dayak yedirtmek, joplatmak, biber gazı yutturmak ise; CHP başta olmak üzere muhalefet partileri ve sendika başkanları vazifelerini çok iyi yaptılar.
Ardından da vazifelerini bihakkın eda etmiş halde Ankara’ya kapak attılar; dört köşe vaziyette dinleniyorlar.
Devlet idaresi bu değil, particilik bu değil, devlet ve milletin problemlerini çözmek bu değil, bu olmamalı!
Tam bu noktada tek farklı adres karşımıza çıkıyor. Tek farklı çözüm adresi önümüze düşüyor.
Bağımsız Türkiye Partisi ve Genel Başkanı Prof. Dr. Haydar Baş.
Milli Ekonomi Modeli ile, Sosyal Devlet teziyle ve somut yerli çözüm projeleriyle tek adres…
150’yi aşkın ülke bu gerçeği gördü. Papaz Malthus’tan yakayı sıyırdı, Milli Ekonomi Modeli’ne sarıldı, kurtuldu.
2005’ten beri Rusya bunu gördü, kısım kısım uyguladı. 27 Şubat günü iktidarıyla-muhalefetiyle Rusya Devlet Dumas’ında Prof. Dr. Baş’ ağırladı. Kapitalizm Duma’da tarihe gömüldü. Putin, halkının refahı, birliği ve sosyal adaletin temini için modeli uygulamaya aldıklarını ilan etti.
Bugün “joplamak ve joplatmak” dışında hiçbir maharetleri bulunmayan iktidar ve muhalefetin oyunlarını bozmak için, tek yol kalmıştır, o da BTP’dir.
Papaz Malthus’un sömürgeci kapitalist sihirlerini bozmanın tek yolu vardır, Milli Ekonomi Modeli’nin iktidara taşımaktır. İster iktidar, ister muhalefetteki partiler olsun fark etmez; hangi partiden olursak olalım; kurtulmak için tek seçeneğimiz, BTP’dir, Prof. Dr. Haydar Baş’tır.
Hangi partiden olursak olalım, bu gerçeği görmez ve kronik particilik taassubumuz depreşir, hakkı teslim etmez isek; daha çok joplanır, çok biber gazı yutarız. Hatta gün gelir, iş o raddeye varır ki; Irak’taki gibi kendi partilerimizin yerli imalat joplarının yerini, işgalcilerin jopları, Amerikan askerlerinin dipçikleri ve gazları alır!