Sahife-i Seccadiye'nin râvileri İmam Ebu Câfer Muhammed Bâkır (a.s.) ve onun kardeşi Zeyd b. Ali Hüseyin (a.s.)'a dayanır. Dua kitabının başında önce bu rivayet zinciri açıklanır.

"Kadri yüce Seyyid Necmüddin Behaüşşeref Ebu'l Hasan Muhammed b. Ömer b. Yahya b. Ahmed b. Ali b. Muhammed b. Ömer b. Yahya el-Alevî el-Hüseynî bize tahdis etti, dedi ki:

"Sahife kendisine okunuyor, ben de duyuyor iken, saadetli şeyh, Ebu Abdullah Muhammed b. Ahmed b. Şehriyar, Hicri 516 yılının Rebiülevvel ayında bize haber verdi; dedi ki:

Ebu Mufazzal Muhammed b. Abdullah b. muttalib eş- Şeyhbanî'den naklen Şeyh Saduk Ebu Mansur Muhammed b. Muhammed b. Ahmed b. Abdulaziz el-Ukberî el-Muaddel'e okunurken ben duydum; dedi ki; Şerif Ebu Abdullah b. Câfer b. Muhammed b. Câfer b. Hasan b. Câfer b. Hasan b. Hasan b. Emirü'l-mü'minin Ali b. Ebu Tâlib (a.s.) bize tahdis etti; dedi ki: Abdullah ez-Zeyyat b. Ömer b. Hattab Hicri 265 yılında bize tahdis etti, dedi ki: Dayım Ali b. Nu'man el-A'lem bana tahdis etti; dedi ki: Umeyr b. Mütevekkil es-Sakafî el-Belhî babası Mütevekkil b. Harun'dan naklen bana tahdis etti dedi ki:

Babasının öldürülmesinden sonra Horasan'a doğru giderken Zeynelâbidin (a.s.)'ın oğlu Zeyd'in oğlu Yahya ile karşılaştım. Kendisine selam verdim.

Bana nereden geldiğimi sordu. "Hacdan geliyorum" deyince, benden, Medine'deki ailesini ve amcazadelerini sordu. Özellikle de Câfer bin Muhammed'in (İmam Câfer) durumunu öğrenmek istedi. Ben de kendisine onun da, diğer yakınlarının da durumlarını anlattım ve babası Zeyd b. Ali (a.s.)'a çok üzüldüklerini söyledim.

Bunun üzerine bana dedi ki: "Amcam Muhammed b. Ali (İmam Muhammed Bâkır) babama kıyam etmemesi için tavsiye de etmiş, kıyam edip Medine'den ayrılırsa başına neler geleceğini kendisine söylemişti. Yakınlarda amcamın oğlu Cafer b. Muhammed (İmam Câfer) ile görüştüğün oldu mu hiç?"

"Evet, oldu" dedim.

"Benim hakkımda bir şey söylediğini duydun mu?" diye sordu.

"Evet" dedim.

"Ne söyledi, anlatır mısın?" dedi.

"Canım sana feda olsun, hakkında duyduğumu söyleyerek seni üzmek istemem" dedim.

"Ölümden korkacağımı mı sandın? Sen duyduğunu söyle" dedi.

"Baban öldürülüp asıldığı gibi senin de öldürülüp asılacağını söylüyordu" dedim.

Bunun üzerine yüzünün rengi değişti ve şöyle dedi: "Allah dilediğini bozar, dilediğini yazar ve Kitabın aslı O'nun katındadır." 

Ey mütevekkil, bu işi (dinin ihyâsını) bizimle desteklemiş, bize ilim ve kılıcı bir arada vermiştir. Amcazadelerimize ise sadece ilim verilmiştir."

Ben dedim ki: "Kurbanın olayım, ben insanların amcanoğlu İmam Câfer'e sizden ve babanızdan daha eğilimli olduğunu gördüm."

O dedi ki: "Amcam Muhammed b. Ali (İmam Muhammed Bâkır) ve oğlu Câfer (İmam Câfer) insanları yaşamaya davet ettiler. Biz ise onları ölüme çağırdık.

Ben, "Ey Resulûllah (s.a.v.)'in torunu, onlar mı daha bilgililer yoksa siz mi" diye sordum.

Bir süre yere baktıktan sonra başını kaldırdı ve şöyle dedi: "Hepimizin ilmi var ama onlar bizim bildiğimiz her şeyi biliyorlar, biz ise onların bildiği her şeyi bilmiyoruz."

Daha sonra şöyle dedi: "Amcamın oğlundan bir şey yazmış mısın?"

"Evet" dedim.

"Onu bana gösterebilir misin?" dedi.

Bunun üzerine, ona, ilimden bazı şeyler ve bir dua çıkarıp gösterdim ki, onu Ebu Abdullah (İmam Câfer Sâdık) bana söylemiş ben de yazmıştım.

Ebu Abdullah (İmam Câfer), "Bu duayı babam Muhammed Bâkır bin Ali, babası Ali (İmam Zeynelâbidin) b. Hüseyin (a.s.)'ın Sahife-i Kâmilesinden bana okumuş, ben de yazmıştım" diye haber vermişti.

Duayı elimden alıp sonuna kadar gözden geçirdi ve "Bir nüshası da benim yanımda olması için üzerinden yazmama müsaade eder misiniz?" dedi.

Ben, "Ey Resulullah (s.a.v.)'in torunu, aslında sizin yanınızda olanlardan yararlanmak için benim sizden müsaade almam gerekiyor" dedim.

Bunun üzerine dedi ki: "Sana babamın (Zeyd) babasından (İmam Zeynelâbidin) alıp koruduğu, bana korumamı ve ehil olmayan kimselere göstermememi emrettiği kâmil bir dua kitabı göstereceğim."

Umeyr diyor ki: "Babam daha sonra şöyle devam etti: Ben daha sonra ayağa kalkıp onun (Yahya'nın) başından öptüm ve dedim ki:

"Ey Resulûllah (s.a.v.)'in torunu! Ben sizin sevginiz ve size itaat etmekle Allah'a kulluk sunmaktayım; hayatımda da, ölümümde de saadeti sizin velayetinizde aramaktayım."

Benim bu sözlerimden sonra, kendisine verdiğim sahifeyi yanındaki gence verdi ve "Bu duayı güzel ve okunaklı bir yazıyla yaz ve bana getir; üzerinden okuyup ezberlerim belki. Çünkü ben daha önce onu (İmam) Câfer'den -Allah onu korusun-istiyordum, vermiyordu" dedi.

Mütevekkil diyor ki: "Yaptığım işe pişman oldum ve ne yapacağımı bilemiyordum. Fakat Ebu Abdullah (İmam Câfer) onu kimseye vermememi söylememişti bana."

Sonra (Yahya), "Falanca heybeyi bana getirin" dedi. Heybenin içinden kilitli mühürlü bir sahife çıkardı. Mühre bakıp, öpüp ağladı. Sonra, mührü kırdı, kilidi açtı ve sahifeyi açıp gözünün üzerine koydu, yüzünü sürdü.

Sonra, "Ey Mütevekkil, eğer benim öldürülüp asılacağıma dair amcamoğlunun (İmam Câfer) sözünü nakletmeseydin, bunu sana vermezdim ve bu hususta çok cimri davranırdım.

Fakat biliyorum ki, onun sözü babalarından aldığı bir gerçektir ve yakında doğru çıkacaktır.

Bu yüzden, böyle bir ilmin Ümeyyeoğullarının eline geçeceğinden korktum. Onların eline geçerse, onu insanlardan gizler, kendileri için saklarlar.

Onun için bunu al ve benim tarafımdan koru. Allah, benimle bu kavmin (Ümeyyeoğulları) arasında vereceği hükmü verdikten sonra (beni öldürdükten sonra) onu, Hz. Ali (a.s.) oğlu İmam Hasan (a.s.) oğlu Abdullah'ın oğulları Muhammed ve İbrahim'e ulaştır. Çünkü bu işte benden sonra kıyam edecek olanlar onlardır" dedi.

Mütevekkil diyor ki: "Sahifeyi ondan aldım. Zeyd oğlu Yahya öldürüldükten sonra Medine'ye gittim. Orada Ebu Abdullah (İmam Sâdık) ile görüşüp Yahya'nın başına gelenleri ve onunla aramızda geçenleri kendisine anlattım.

İmam ağladı ve onun için çok üzüldü ve "Allah, amcamın oğluna (Yahya'ya) rahmet etsin, onu, babaları ve dedelerine kavuştursun. Ey Mütevekkil, Allah'a and olsun, duayı ona vermememin sebebi, babasının sahifesi için korktuğu şeyden (Ümeyyeoğullarının eline düşme korkusu) başka bir şey değildir. Şimdi o sahife nerededir?"

"İşte dedim."

Sahifeyi alıp açtı ve "Allah'a and olsun, bu amcam Zeyd'in yazısı ve ceddim Ali b. Hüseyin'in (İmam Zeynelâbidin) duasıdır" dedi. Sonra oğluna dönüp, "Ey İsmail, git ve korumanı, saklamanı emrettiğim duayı bana getir" dedi. İsmail gidip bir sahife getirdi ki, Zeyd oğlu Yahya'nın bana verdiği sahifenin aynısıydı sanki.

Ebu Abdullah (İmam Sâdık) onu öpüp gözüne sürdü ve "Bu benim huzurumda dedemin (İmam Zeynelâbidin) söyleyip babamın (İmam Bâkır) yazdığı bir sahifedir" dedi.

Ben, "Ey Resululah (s.a.v.)'in torunu, onu Zeyd ve Yahya'nın sahifesiyle karşılaştırmama izin verir misiniz?" dedim.

İmam (a.s.), bu iş için bana izin verdi ve "sen bu işin ehlisin "buyurdu. O ikisini birbiri ile karşılaştırınca bir olduğunu ve aralarında hiçbir farkın bulunmadığını gördüm. Daha sonra Yahya'nın sahifesini, Hasan oğlu Abdullah'ın oğullarına vermek için Ebu Abdullah'dan izin istedim.

İmam (a.s.), "Allah, emanetleri ehline vermenizi emreder" (Nisai 58) evet, götür ver" dedi.

Abdullah'ın oğullarıyla görüşmek için kalktığımda, İmam, "Sen otur, ben onları çağırtırım" buyurdu.

Muhammed ve İbrahim geldiklerinde, İmam (a.s.), "Bu, amcanız oğlu Yahya'nın babasından olan mirasıdır. Onu kardeşlerine değil, size vermiştir. Bizim de onunla ilgili bir şartımız var size" diye buyurdu.

Onlar, "Allah'ın rahmeti üzerinize olsun, şartınızı söyleyin, kabul ediyoruz" dediler…" Devam edecek (Prof. Dr. Haydar Baş İmam Zeynelabidin eserinden)