Mutluluğun formülü genlerimizde mi?

Lyubomirsky ve arkadaşlarının yaptığı araştırmada; mutluluğun büyük oranda genetik faktörlere bağlı olduğunu öne sürdü ve bu oran neredeyse %50 gibi oldukça yüksek bir orandı. Geri kalan %40'ın ise büyük çoğunlukta kendi elimizde olduğunu, 'bireysel davranışlarımız ve düşünce biçimlerimize bağlı' olduğunu söylediler. Çok küçük bir yüzdelik ise bu da %10, 'gelir, sağlık ve ikili ilişkiler' olduğunu söylediler.

Oldukça ilginç bir araştırmaydı, şimdi beraber düşünürsek araştırma aslında gerçekten de mutluluğun bizim elimizde olduğunu söylüyor.

Ancak, bu araştırmadan bu yana geçen sürede, mutluluğun genetik yönünü inceleyen çalışmalar, gen-çevre etkileşiminin önemini vurgulamaya başladı.

Yani, genlerimiz mutluluk potansiyelimizi belirlese de bu potansiyeli ne kadar gerçekleştirebileceğimiz, yaşadığımız çevreye ve deneyimlerimize bağlı.

Stres, travma veya olumlu deneyimler, bireylerin genetik yatkınlıklarını değiştirebiliyor. Özellikle son yapılan araştırmalar, genetik faktörlerin, epigenetik mekanizmalarla çevreden gelen uyarılara göre nasıl değişebildiğini ispatlamış durumda.

Gerçekten de düşüncelerimizin bizler üzerinde büyük etkileri vardır. Peki düşüncelerimiz nasıl oluşur? Aklımıza gelen şeyler hemen bir anda bugün mü geldi? Düşünce mekanizmasının bildiğimizin aksine uzun ve meşakkatli bir süreci vardır. Yıllar içinde biriken deneyimler, kodladığımız bilgiler ve öğrendiğimiz durumlar, aslında bugün mutlu mu yoksa mutsuz mu olacağımızı belirliyor. Bugün için düşüncelerinizi değiştirmeye başladığınız noktada duygularınızdaki değişimin de farkına varmaya başlayacaksınız.

Yani hem beyninin hem de kendini iyi hissetmenin mimarı ve heykel tıraşı sizsiniz!