Tezatlar Kamarası

Çözüm süreci adıyla başlayan ve terörün çözümünü, terörü affetmekte bulan son yasa tasarısı Meclis nezdinde kabul edildi. Bu yasa tasarısı iktidar eliyle Meclise gelmiş olsa da "evet" oyu vermenin günahı muhalefete kesilmiş oldu.

 

Terörün gerçekten sona ermesi bakımından terörle iltisaklıların "af" ile birlikte topluma kazandırılması projesi, rasyonel bir düzlemde etkili bir hamle olarak görülebilir. Yani terörün bu tasarıyla gerçekten bitirildiği söylenebilir, ama ne pahasına? Üstelik buradaki duygu yükünün yoğunluğu, bu meseleyi sadece rasyonel bir zeminde değerlendirmenin bile rasyonel olmayabileceği anlamına geliyorken. 

 

Bununla birlikte muhalefetin bu tasarıya destek vermesi ise, bambaşka bir tezatlıklar silsilesini ortaya çıkartıyor ki iktidarın "yanlış" tutumundaki istikrar bu şark kurnazlığının yanında çok daha samimi duruyor. Nitekim Özgür Özel'in Mecliste gerçekleştirdiği konuşma da aslında bu tezatların ve kafa karışıklığının bir cümbüşü şeklinde ele alınmışa benziyor.

 

Her şeyden önce, tasarı oylanmadan önce gazi ve şehit yakınlarının gözlerinin içine bakarak onların istekleri doğrultusunda hareket edeceğini söylemesinin ardına "evet diyeceğiz" açıklamasını yapmasının etik tartışması bir kenara, milliyetçi kesimlerin tepkilerine rağmen böyle bir tutum alındı. Bu da kurdukları Yeni Parti ile yeni bir imaj çalışması yapabilecekken eskiye olan saplantılarının ve bir yenilik derdinde olmadıklarının bir göstergesi aslında.

 

Meclisteki konuşmasının giriş bölümünde "Biz Cumhuriyeti kuran iradenin mirasçılarıyız." demesi ise, CHP'nin onlara sağladığı "Atatürk'ün partisiyiz" özgüveni kaybettiklerini ama bir yandan da artık kurucu değerleri istedikleri gibi yorumlayabilecekleri bir özgürlük alanı açtığı düşüncesini doğurmuş olsa gerek. Zira Cumhuriyet'in sağladığı kazanımları saydıktan sonra, bunları ana dilde eğitim ve eşit yurttaşlık gibi söylemlerle harmanlayıp bir anlamda ellerindeki tek güçlü kozu yitirmenin yanına, artık onlara 6 okun yükünden de kurtulma rahatlığını sağlamışa benziyor. Üstelik bu söylemlerin esas sahibi olan DEM Parti bile tasarıyı bu noktalardan eksik bulup belli oranda tasarıya karşı çıkarken, DEM'den bile daha yüksek sesle sahip çıkmaları aslında bir tezat teşkil ediyor. Bununla birlikte "evet"in kredisini kimseye kaptırmak istemezken "hayır"ın kredisini de kendilerine almak isteyerek "Biz İyi Parti'den daha fazla hayır oyu verdik." diyerek neyi desteklediğini, ne istediğini ve ne söylediğini bilmediğini gösteriyor.

 

Ayrıca "Normalde iktidarın tasarısına evet demeyiz." gibi bir söylemle devam eden konuşmasını "Ben evet diyeceğim." diye noktalaması ise bir başka tezat olmakla birlikte, bu kadar zaman yatırım yaptıkları "Kürt seçmen" kitlesini de iktidara kaptırma korkusunun aciz bir yansıması olarak ortaya çıkmışa benziyor. Bununla birlikte "Milletin bu yasaya itirazlarını duyuyorum." diyerek, milletin itirazını sanki tasarıyı AKP'nin getirmiş olmasınaymış gibi lanse ederek millete irade atfediyor ve kendini bu şekilde kandırmasına rağmen millete atfettiği iradenin de aksine davranmış oluyor. Milletin itirazının ise tasarıyı getirene değil, tasarının kendisine olduğu açık. Ama durumu böyle değerlendirmesi halinde, muhalefet partisi genel başkanı olarak tasarıya muhalefet etmesi gerekeceğinden, tezata düşmemek için tezata düşmeyi tercih etmiş oluyor.

 

Ama tabii ki çok derin hesapların içinde olup büyük oyunu çözdükleri ve başarısız olmaları halinde "halk yanlıştı" sözlerine sığınacakları için, yeni bir şey yapmalarına gerek yok. Eski koltuklarını kaptırmasınlar yeterli.