Tüylerine kadar yolunacak hindi (Turkey)!

Milli Mücadele yıllarına döndüğümüzde başka bir deyimle 1920 tarihli Sevr Anlaşması ile birlikte Osmanlı Devleti'nin yeni komşularının Yunanistan, İngiltere, Fransa, İtalya, Rusya, Ermenistan olarak ilan edildiği yıllara baktığımızda...

Dönemin aydınları arasında İngiliz mandasının mı yoksa Amerikan mandasının mı daha uygun olduğu hararetli bir şekilde tartışılmaktaydı. Yok oluşun kaçınılmazlığına inandırılan aydın zihinler bile ölmektense sıtmaya razı ediliyor ve Amerikan himayesi altında bir Osmanlı Devletçiği kabul görüyordu ve hatta Sivas Kongresi'nde bile bu yönde arzular dile getiriliyordu.

Selanikli Mustafa Kemal'in 'ya istiklal ya ölüm' sesi Anadolu'da yankılanıp kabul gördüğü içindir ki bugün Türkiye Cumhuriyeti Anadolu'nun yegâne hâkimidir; bu sebepledir ki Selanikli Mustafa Kemal'in soyadı da Atatürk'tür.

Peki ya bugün?

Bugün aydın zihinler farklı mı? Ya da gerçekten aydın kalan zihinlere haksızlık etmeden 'aydın görünen' zihinler diyelim… Ya da akil insanlar mı desek?


Bugün:

"Türkiye Cumhuriyeti" demekten çekinen akil insanlarımız var.

"Türk Milleti" demekten çekinen akil insanlarımız var.

"Türküm, doğruyum, çalışkanım" denmesinden rahatsız olan akil insanlarımız var.

"Keşke Yunan galip gelseydi" diyecek kadar alçalanları dost edinen akil insanlarımız var.



Aslında…

Bizden görünüp bizden olmayan akil insanlarımız var.

Bizi tüylerine kadar yolunacak hindi (Turkey) olarak gören akil insanlarımız var.


Bir de…

Biz varız.

Biz Vatanseveriz.

Biz Atatürkseveriz.

Biz dosdoğru olmaya niyet etmiş müminleriz.

Biz Bağımsız Türkiye Partisi'yiz.

Eğer siz de bir vatanseverseniz, eğer siz de bir Atatürkseverseniz, eğer siz de bir mü'min iseniz…

Biz-siz zaten yok. Biz birlikte yine 'biz'iz.