...cek, ...cak, tabii ki Yılmaz olacak

ANAP'ta haftasonu kongre vardı. Oldukça renkli görüntülerin yaşandığı kongrede, kayalardan, aşıklara, dinç erlerden, ak benlere kadar, demokrasi adına farklı manzaralar gördük.

Çok değişik bir ANAP izleme imkanı da bulduk kongre sayesinde.

Yapılan bütün anketlerde, iktidarda iken devraldığı ANAP'ı barajın altın düşürme başarısını gösteren Mesut Yılmaz diğer rakiplerini geride bırakarak tekrar Genel Başkan oldu.

Niye kongre yapılır hala?

Sayın Yılmaz'a bu üstün başarıyı sağlayan şey, dört eğilimli ANAP'ı, bütün eğilimlerin, dilek ve temennilerin partisi haline getirmek olmuştur sanırım.

ANAP'tan ziyade, sayın Genel Başkanın şahsında cem olan bütün eğilimleri dinledikçe hem hayrete düştüm, hem de gülüp eğlendim.

An geldi, sayın Yılmaz bir uzaylı oldu; "Yeryüzüne inersek dünyalıları kurtaracağız" dedi.

An geldi bir köylü oldu; taban fiyatlarının yükselmesi gerektiğini söyledi.

An geldi, bir memur oldu Mesut Yılmaz; maaşların yetersizliğinden yakındı.

An geldi, bir çiftçi oldu sayın Yılmaz; "Mazot çok pahalı" dedi.

An geldi bir muhalefet oldu; iktidara gelince neler yapacağından dem vurdu.

An geldi, iktidar oldu; yaptığı (!) icraatları anlattı.

An geldi, bir falcı gibi; ülkenin istikbalini okudu.

An geldi, mebus adayı oldu; TBMM'ne girebilirse neler yapacağını sıraladı.

An geldi, sıradan biri oldu sayın Yılmaz; Eğer bir gün ANAP'ın başına gelebilirse, partiyi hangi noktalara taşıyacağını sıraladı.

An geldi, bir Avrupalı oldu; ülkedeki GSMH'nın ne kadar az olduğundan dert yandı.

An geldi, dini bütün bir fert oldu, dindarlıktan bahsetti.

An geldi, milliyetçi oldu.

An geldi, laik oldu.

An geldi, dert yandı,

An geldi, ah çekti

An geldi, vah çekti.

An geldi, oh çekti.

Kısaca, bu ülkeye henüz gelmiş, daha önce yolu buralardan hiç geçmemiş ama şayet yolu bu ülkeden, Türkiye'den geçerse, neler neler yapacağını anlattı durdu Mesut Yılmaz.

Fakat bir türlü iktidarın ortağı bir partinin Genel Başkanı olamadı kongre boyunca Yılmaz.

Bugün iktidarın ortağı bir partinin genel başkanı, olsa, tutsa, vursa, alsa, yutsa, gibi dilek ve temennilerle bir kongreyi kazanıyorsa hem ülke olarak hem de vatandaş olarak daha çok çekeceğimiz var demektir.

Merhum Özal zamanında, sağcı, solcu, milliyetçi ve muhafazakar olan ve bunu başardığı için de örnek parti olarak gösterilen ANAP, şimdi, 90 dakikalık süre içinde akıllara gelebilecek bütün eğilimlerin partisi oluverdi, tabii Yılmaz sayesinde.

Şu ana kadar hizmeti sadece yandaşlara götüren bir siyasi oluşumun bundan sonra da halka hizmet götüreceğine kim, niye inansın?

Yeni Mesaj'ın gücü

Büyük bir merasimle "yenilikçi" oluveren Meral Akşener, belli bir müddet sonra, irat buyurduğu beyanatla "eskiye" dönüverdi.

Bu nasıl bir sevdaydı bilemeyiz ama bildiğim bir şey var ki, o şey sayın Akşener'in sonunu getirdi.

Sabah Gazetesi sayın Akşener'le bir röportaj yapmıştı.

O konuşmasında Akşener; İçişleri Bakanı olduğu sıralarda Apo'ya "Ermeni uşağı" dediği için çok pişman olduğunu, bundan dolayı çok utanç duyduğunu söylemiş, Apo'dan mı yoksa Ermeniler'den mi tam anlaşılmasa da bir de özür dilemişti. Bu konu Yeni Mesaj'da, sadece Yeni Mesaj'da eleştirilmişti. Tek kahramanlıkları bu ülkenin gerçek sahiplerine hakareti hüner sayan diğer yumurta akı ve zıt fikir birikimi gazeteler buna hiç değinmediler.

Bir başka şeye daha dikkat çekti Yeni Mesaj. O da sayın Akşener'in İçişleri Bakanı iken özellikle Çarşamba'da, suçları sadece sarık sarmak, cübbe giymek ve tek dertleri ibadet olan insanlara yaptığı zulümler.

İşte bu hususları Yeni Mesaj'ın gündeme taşıması Meral hanımı "eski" hale soktu.

Daha sonra Meral hanımın; "deneyeyim dedim, meğer yanılmışım" türü beyanları hikaye.

Evlenmek söz konusu değildi ki, kısa bir flört hali yaşandıktan sonra hoşa gitmediği için yüzükler iade edilsin.

Bu durum Kasımpaşalı Tayyip için de ders oldu. Konuşmamayı tek çözüm kabul ediyor.

Bakalım nereye kadar susacak?