Filistin’in 15 Mayıs'ı var 19 Mayıs'ı yok

İzmir, 15 Mayıs 1919 yılında İngiliz destekli Yunanlılar tarafından işgal edildikten sadece dört gün sonra 19 Mayıs 1919'da Mustafa Kemal Atatürk Samsun'a çıkarak milli mücadeleyi başlattı. 

Üç yıldan biraz daha fazla süren milli mücadele sonunda Yunan Ordusu imha edilerek büyük bir zafer kazanıldı.

14 Mayıs 1948 yılında İsrail resmen kurulduktan 1 gün sonra yine bir 15 Mayıs günü, Filistinlilerin kendi topraklarından sürülmeye başladığı acı dolu yılların başlangıcı kabul edilir. Filistin halkı bu olayı sonun başlangıcı olarak kabul eder. 15 Mayıs 1948 gününe Arapça "Nekbe" yani felaket, sıkıntı, afet, facia anlamlarını içeren içinden çıkılması güç durum adını verirler.

Milyonlarca Filistinli; Suriye, Lübnan ve Ürdün başta olmak üzere dünyanın dört yanına dağılırlar. Çoluk çocuk denmeden mülteci kamplarında sefil ve perişanlık günleri hiç bir zaman peşlerini bırakmaz.

Araplar başlangıçta İsrail zulmüne çok sert tepki gösterdiler. En kalabalık Arap ülkesi sıfatıyla ortaya çıkan Mısır bu işin liderliğini dahi üstlendi. Diğer Arap ülkeleriyle ittifaklar kurarak hemen savaş ilan edilse de 1948 ve 1967 savaşlarında büyük mağlubiyetler yaşandı. 

Esasında bu yakın tarihi hemen hemen herkes çok iyi biliyor. Asıl cevap bekleyen soru, nüfusu 2 milyara yaklaşan Müslümanlar ve 500 milyonluk Arap âlemi kuşattıkları küçücük İsrail ile nasıl başa çıkamadılar? 

Paraları mı yok? Silahları mı yok? İmkânları mı yok? Petrolleri mi yok? Orduları mı yok? Stratejik üstünlükleri mi yok? Gençleri mi yok? Sizi duyar gibiyim. Hepsi fazlasıyla var. Peki, eksik olan şey ne?

Eğer 15 Mayıs 1948 tarihinde Filistinlilerin bir Atatürk'ü olsaydı ve 19 Mayıs 1948'de bir mücadele başlatsaydı, Filistin Devleti hiçbir Arap ülkesinin desteğini dahi almadan bağımsız olur ve Yahudileri Akdeniz'e dökerdi. 

Atatürk, İzmir'in işgaliyle başlayan bir 15 Mayıs'ı "Türk Nekbesi" olmaktan çıkararak "Yunan Nekbesi"ne dönüştürdü. Gerçekten Yunanlılar, İngilizlerin kışkırtmasıyla atıldıkları Anadolu macerasına, aldıkları ağır yenilgi ve kayıplardan dolayı "Yunan Büyük Felaketi" adını verdiler. 

Maalesef Filistinlilerin bir Atatürk'ü olmadığı için "Nekbe" kalıcı oldu. Filistinlilerin vatanları gitti. Ellerinde geri dönme umuduyla taşıdıkları ev anahtarları ve dudaklarında terennüm ettikleri yas ve matem şarkıları kaldı. Artık "Sena Musa" ve "Delal Abu Amine" özlem dolu vatan şarkılarını istedikleri kadar söylesinler bir şey değişmiyor. Ta ki, "Filistinliler! İlk hedefiniz Akdeniz'dir. İleri!" diyebilecek bir liderleri gelene kadar bu sıkıntıları yaşamaya devam edecekler.