Hayalet yol

İzmir'e doğru gidiyoruz. Bursa'ya geldik, otobana mı girsek yoksa normal yoldan mı gitsek? Başladık telefonlarımızdan otoban tarifelerine bakmaya. Osmangazi Köprüsü'nü kullanırsanız üç yüz yetmiş küsur, ya peki aradan girerseniz ne kadar?

Neyse canımızdan kıymetli mi, dedik koyulduk yola. Yol bir tenha bir tenha… Kilometrelerce gidiyorsunuz bir araba geçiyor yanınızdan, kilometreler sonra belki bir araba daha. Yalnız yol alıyorsunuz üç şeritli otobanda. Trafik sıkışıklığı olmadan gitmek iyi de, bildiğin tenhada yolculuk yapıyoruz. 

Niye böyle? Kim istemez düzgün bir yoldan, güvenle, duraklamadan gitmeyi, yoksa millet, gerçekten şehirlerarası yolculuktan vaz mı geçti? Ama öyle olsa arabalı feribotlar da boş olur, dolsun diye bekletir.

Tabi ki insanları bu yoldan uzak tutan cep yakan ücreti! Sonra baktım yapımcı şirkete günlük verilen devlet garantisine, bu şekilde yakınından geçmek imkânsız. Osmangazi Köprüsü korkunç gelecek senaryolu filmlerdeki terk edilmiş şehirlerin, ıssız köprüleri gibi. Ama geçmesek de görmesek de orda bir köprü var uzakta. Garanti edilmiş ücreti kullanmasan da. Bu arada niye kullanmasın millet cebinde parası olsa.

Hadi oturup bir düşünelim, olmuyor oturarak, alınan kararların sonuçları ortada. Değiştirelim sistemi, ayakta düşünelim, belki daha doğru kararlar alabiliriz ayakta ne dersiniz?

Ama varlık içerisinde yokluk çekenlerin aklıyla düşünmeyelim. Olmayan kaynaklarımızı sata sata, harcaya harcaya bitiremeyenlerin aklıyla da değil. Sistem yanlış, aradığınız çözüm bende diyen Hüseyin Baş'ın aklıyla düşünelim. Ancak o zaman yaşadığımız bu mantıksızlıklar silsilesi bir son bulur.