Hz. Peygamberin açıkladığı halifeleri

İmam, halkın kendisine çağrıldığı ve Gadir-i Hum günü Hz. Peygamber'in Allah'ın emriyle onu halife atadığı kimsedir.

Hz. Peygamber o gün şöyle buyurdular: 'Ben size kendinizden daha evla (velayet sahibi) değil miyim?' 'Evet, öyledir' dediklerinde buyurdular ki:

'Öyleyse Ben kimin mevlâsı isem bu Ali de onun mevlâsıdır. Allah'ım onu seveni sev ve onunla düşman olana düşman ol, ona yardım edene yardım et ve onu yalnız bırakanı yalnız bırak ve ona destek olana destek ol.'

O, mü'minlerin emiri, muttakilerin imamı, nur yüzlülerin önderi, vasilerin en üstünü ve Resûlullah'tan sonra varlıkların en hayırlısı olan Ali bin Ebu Tâlib'dir.

Ondan sonra Resûlullah'ın iki torunu ve kadınların en üstününün çocukları olan Hasan ve Hüseyin'dir.

Sonra Ali bin Hüseyin, sonra Muhammed bin Ali, sonra Câfer bin Muhammed, sonra Mûsa bin Câfer sonra Ali bin Mûsa, sonra Muhammed bin Ali, sonra Ali bin Muhammed, sonra Hasan bin Ali ve son olarak Muhammed bin Hasan'dır (a.s.), ki günümüze dek birbiri ardınca gelmişlerdir.

Bunlar imamet ve vasilik makamları ile tanınan Peygamber'in ıtretidir (soyu ve Ehl-i Beyt'i). Her asır ve zamanda, her vakit ve saatte yeryüzü onlardan hiçbiri olmaksızın hüccetsiz kalmamıştır.

Onlar sağlam kulp (Urvetu'l-Vuska), hidayet imamları ve Allah'ın, yeryüzü ve gökyüzündekilere vâris olana dek (dünyanın sonuna kadar) insanlara olan hüccetlerdir.

Onlarla muhalefet eden herkes sapık, saptırıcı, hak ve hidayeti terk eden kimsedir. Onlardır, Kur'an'ın açıklayıcıları ve Resûlullah'ın yerine konuşanlar.

Kim, ölür de onları (imam olarak) tanımazsa cahiliye ölümüyle ölmüştür.

Bunların dini; her türlü kötülükten uzak durmak, iffetli olmak, doğru konuşmak, maslahata göre hareket etmek, yorulmaksızın Allah için çalışıp çabalamak; emaneti, ister iyi olsun ister kötü, sahibine geri vermek, uzun secdeler yapmak, geceleri ibadetle geçirmek, haramlardan kaçınmak, sabırla Ferec'i (kurtuluşu) beklemek, çevrelerindekilerle güzel arkadaşlık ve güzel komşuluk yapmaktır."

Sonra Temim dedi ki: "Bu hadisin aynısını Ebu Muaviye Âmeş'ten ve o da İmam Sâdık'tan (a.s.) imamet hakkında bana nakletti."

Ebu Hamza-i Sümalî, Hz. İmam Sâdık'ın (a.s.) şöyle buyurduğunu nakletmektedir:

"Allah, Hz. Muhammed'i insanlara ve cinlere (peygamber olarak) gönderdi. Ondan sonra on iki vasi (halife) tayin etti. Onlardan bazıları geldi geçti, bazıları ise henüz gelmemiştir. Her vasiye İlahî bir sünnet takdir edilmiştir.

Hz. Muhammed'den (s.a.v.) sonra olan vasiler, İsa (a.s.) vasileriyle aynı takdiri paylaşmışlardır. Sünneti üzeredirler. Onlar on iki kişi idi ve Emirü'l- Mü'minin Hz. Ali de (a.s.), Hz. İsa'ya (a.s.) takdir olunan sünnet üzereydi."

Zurare bin Âyun diyor ki: "İmam Muhammed Bâkır'ın (a.s.) şöyle dediğini işittim: Biz on iki imamız. Hasan ve Hüseyin de onlardandır. Diğer imamlar ise Hüseyin'in (a.s.) evlatlarındandır."

Semaat bin Mihran diyor ki: "Ben, Ebu Bâsir ve Muhammed bin İmran (İmam Bâkır'ın (a.s.) hizmetçisi) bir evdeydik.

Muhammed bin İmran dedi ki: 'İmam Sâdık'ın (a.s.) 'Biz on iki muhaddesiz' dediğini işittim."

Ebu Bâsir dedi ki: 'Allah için söyle, bunu İmam Sâdık'tan (a.s.) kendin mi işittin?'

Allah'a bir veya iki defa yemin etmesini istedi. O da kendi kulaklarıyla işittiğine dair yemin etti. Ebu Bâsir bunun üzerine, 'Fakat ben bunu İmam Bâkır'dan (a.s.) işittim' dedi."

Zurare bin Âyun diyor ki: "İmam Sâdık'ın (a.s.) şöyle buyurduğunu işittim: Biz imamlar Hz. Resûlullah'tan sonra on iki kişiyiz. Hepimiz Muhammed'in âl'indeniz ve Ali bin Ebu Tâlib de (a.s.) bunlardan biridir."

İmam Sâdık (a.s.) İmam Bâkır'dan (a.s.), o da İmam Seccad'dan (a.s.), o da İmam Hüseyin'den (a.s.) şöyle buyurduğunu nakletmektedir: "Emirü'l-Mü'minin Ali'den (a.s.) Resûlullah'ın (s.a.v.), 'Ben sizin aranızda paha biçilmez iki değerli emanet bırakıyorum; bunlardan biri Allah'ın Kitabı, diğeri ise ıtretimdir' sözündeki ıtretten (Ehl-i Beyt'ten) kasıt kimler olduğunu sorduklarında şöyle buyurdular: Itretten kasıt; ben, Hasan, Hüseyin ve dokuzuncusu Mehdî ve Kâim olan Hüseyin'in dokuz evladıdır. Kevser havuzunun başında Resûlullah'a kavuşuncaya dek onlar Allah'ın Kitabından, Allah'ın Kitabı da onlardan ayrılmaz."

Ali bin Fazl el-Bağdad diyor ki: "Ebu'l-Abbas-i Sa'leb'in arkadaşı Ebu Ömer'den şöyle sordular: 'Hz. Resûlullah buyurmuşlardır ki: 'Ben size aranızda iki ağır emanet bırakıyorum.'

Acaba neden bunlar iki ağır emanet olarak adlandırılmışlardır?' Ebu Ömer dedi ki: Çünkü o iki emanete sarılmak çok ağır ve zordur." (Prof. Dr. Haydar Baş İmam Ali Rıza eserinden)