İman ve İnsan

Resûlulah Efendimiz'in, nübüvvet ve risalet görevi ile bütün mücadelesi Tevhidi hakim kılmak olmuştur. 13 senelik Mekke devri, bu yüce Tevhid kelimesinin iç tabiata, kalblere yerleştirilmesiyle geçmiştir; Tevhid iman ve insan davasının da temel esasını oluşturmuştur. Burada tevhid kelimesini tamamlayan bir ikinci asıl daha var ki, o da nübüvvettir. Bu gerçek "Muhammedü'r-resûlullah" ifadesiyle yerini almıştır. Bunun anlamı şudur: Tevhid ve İslâm salt akılla, rehbersiz yorumlarla değil, ancak Hak'tan vahiyle desteklenen Allah elçisi, nebi ve resullerin rehberliğiyle anlaşılabilir. Çünkü insan, bir şeyi idrak ederken bu algılama olayına hayalleri ve vehimleri karışır. Dolayısıyla mübalağalı düşünür, ölçüyü kâmil anlamda koyamaz ve adâlete ulaşamaz. Bu bakımdan insana düşüncede, inançta, amel ve hareketlerde rehber, yol göstereci lazımdır. Nitekim ilk insan olan Hz. Adem (as), aynı zamanda ilk peygamberdir.

Bu meyanda Hz. Peygamber (sav), "Allah'ın birliğine, benim hak peygamber olduğumu tasdike geliniz" demiştir. Bunun anlamı büyüktür. Gerçeği yaşama ve kavramanın temel hareket noktasıdır bu. Allah'a ve Peygamberine itaat, doğru yolda olmanın, salihlerle beraber kurtuluşa ermenin, dosdoğru yoldan sapmamanın sebebi ve teminatıdır.

"Kim Allah'a ve peygambere itaat ederse, işte onlar Allah'ın nimetine eriştirdiği peygamberlerle, dosdoğru olanlarla, şehitler ve iyilerle beraberdirler. Onlar ne iyi arkadaştırlar."

Bu inanç insanı canevinden yakalayarak, ona "Dikkat et! Hak'tan geldin, yine O'na döneceksin" ihtarını yapar. İnsanın kulluk yolunda, Hakk'a yönelişinde ve vuslatında en müessir unsur işte bu tevhid inancıdır. Kâinatın hamuru, bu tevhidin hakikatıyla yoğrulmuştur. Tevhid, insanın hem iç, hem de dış tabiatının şekillenmesinde yegane temel ve müessir unsurdur. Nitekim tevhid aynı zamanda insanın iç alemindeki olgunlaşma olan nefs terbiye ve tezkiyesinin gerçeklemesinde, iç inkılabının gerçekleşmesinde yegane unsurdur.