Kendini kınamak

Tasavvuf büyükleri, başkalarının kusurlarını ortaya döküp konuşmak ve başkalarına yaymaktan kaçınmamızı ve ancak kendi kusurlarımızı düzeltmekle meşgul olmamızı emir buyuruyorlar.Biz insanlar bu konuda da aciz ve zayıf yaratılmışız. Diğer insanlarda arkadaşımız olsun, yakınımız olsun, kusur gördüğümüzde bunu dilimizle ya da başka şekillerde ifşa etmeye pek meraklıyızdır. İnsan kendi kusurlarına karşı çoğu zaman kördür.Kendi kusurlarımızı görmeye başladığımızda, kendimizle yüzleşiriz ve bir de bakarız ki başkalarınınkini solda sıfırlayacak hatalarımız var. Kul olmayı da böylece öğrenmeye başlarız. Kur'an-ı Kerim'de kendini kınayan nefse değer verilmekte ve onun üzerine yemin edilmektedir( Kıyame, 2). Çünkü bu aşamada nefs artık kendini görmeye, tartmaya, hesap kitap yapmaya başlamıştır.İnsanın başkalarınınkinden çok kendi kusurları ile haşır neşir olması onun kemalde ilerlediğini gösterir.Kamil insan olma yolunda farklı duraklardan geçiyoruz. Bu sırada kendi içe bakışımızı gerçekleştiriyoruz. Bir kamil insana yakınlığımız varsa nefsin kendini görmesi ve hatalarını fark etmesi daha kamil bir manada gerçekleşiyor."Nefsini bilen Rabbini bilir" sözü gereğince kendimizi bilmeye çalışıyoruz. Kendini bilmek kendi kusurlarını görebilmekten ve kendini kınamaktan geçiyor. Kendi kusurlarımızın ne kadar farkında olabilirsek onlardan arınma çabamız  o derece güçlü olacaktır.Yarın mizan kurulduğunda korkudan uzak olacak olanlar, bu dünyada iken nefsini kınayıp, hesabını kitabını yapanlar olacaktır.Kendi kusurlarımızı görmeye çalışmak hem dünyamız hem de ahretimiz için gereklidir. Tevbenin başlangıcı kusurlarımızı görebilmektir. "Ölmeden önce ölünüz hesaba çekilmeden önce nefsinizi hesaba çekiniz" emrini yaşayabilmek için gereklidir.Yazının mutfağındayız, insan olmanın zorluklarını yaşıyoruz. Aslında çoğumuz bilinçli olarak kendimizi düzeltmeye çalışıyoruz. İmtihanlar çetin geçiyor.Allah'ın selamı, rahmeti, bereketi, ikramı, ihsanı üzerinize olsun.