Nimeti eline aldığın zaman bak, o nedir?

Ey haram ve faiz yiyenler, yanımdan çıkıp gidiniz! Ben, sizin hakkınızda hüküm verip ceza kesemem. Ben tevhid ve ihlâs için terbiye ederim.

Sizin çokluğunuzu neyleyim? Sizin hiçbir yarar haliniz yok. Yaptığınız işler hayır da olsa, şer de olsa, yüzünüzden bağırmakta...

En iyisi ses çıkarmamak, belki bu sayede o sesler diner, belki de hayra çevrilir. Gizli hâllerin iyiye döner, yüzündeki karanlık kaybolur…

Dikkatli ol, dünya dinini aparamasın. Yüzündeki haya suyunu sakla. Bütün gayretin bir yerde toplansın, o da Allah kapısı olsun. Hakk'ı bul, O'nun kapısına var ve halka istiğna duy. Sebep sebebi halk edene hitab eder. Zahir bâtınla konuşur.

Her şeyini Allah'ın kapısından al. O'ndan gelen en iyi ve en bol olan şeydir. Oradan alınan şeyde yorgunluk yoktur. Oradan alınan bir sebeptir. O sebep, alan şahsın elinden tutar ve der ki:

- Haydi biz Yaratan'a gidelim; yardımcımıza gidelim, aslımıza dönelim. Kaza ve kaderin yoluna girelim; o yoldan, Hakk'ın ilim kapısına varıp oturalım. Fazilet vadisinin başına çıkalım. Akıp giden nehri takip edelim; kaynağını bulalım.

Nehrin akıntısını izleyip gittiler, asıl kaynağını buldular, O suyu, tam fazilet denizinden akar buldular. Orada oturdular. Bir de kulübe yaptılar. Orada bir yeterlik duygusu ve inayet eli onlara uzandı. Hidayet geldi. Marifet geldi, ilimler geldi.

Bizim için çeşitli kapılar var. İstediğimiz kapıdan gireriz. Bize karışmak istersen edepli olmaya bak.

Ey heves düşkünü, gafleti bırak!..

Evlere kapılarından giriniz. Maddî varlıklarını tâat ve ibâdete harcayıp Hakk'ın varlığında yok olan zâtların kapısından giriniz.

Onlar Hakk'a varan yolcuların durak yeridir. Onlar yakınlık evinde otururlar ve şahın misafiri olurlar. Onlara, tabak tabak gıda verir, sonra bir başka âleme geçirir, rahata erdirir…

Nimeti al, fakat verene kaç. O nimet, seni bağlamasın. O'na gidince nimeti neylersin? Zaten nimetin ve nimete bağlanmanın orada lâfı olmaz.

Nimeti eline aldığın zaman bak, o nedir? Nimet mi, yoksa felâket mi? Yoksa bir rahmet mi?..

Onun dışında aldanma. Onu görüp vereni unutma. Sağa sola bakıp durma. Gözlerini nimet sahibin-den ayırma. Dünya eli ile geleni hemen yeme, zehirli olabilir.

Sana dünyadan bir taam gelse, senin için iki vezir olan kitap ve sünnete danış. Hâlini onlara arz et. Onların fikrini al. Onlar iyiliğine fetva verirse hemen sarılma. Yine bekle. Hırsa kapılıp senin olmasını hemen arzu etme. Özüne sor. Müftüler fetva verse dahi, iç âlemine danışmadan bir iş yapma...

Nefsinle cihad eder, onun kötü arzularına baş kaldırırsan kalple beraber iyiliğine yönelir. İkisi tek şey olur. O zaman sana:

"Ey mutmainne nefis" hitabı gelir. O mutmainne nefis, haberini kalpten alır. Kalp sırra bağlanır, o da Hakk'a... Aralarında daimî bir haberleşme olur.

Şüpheli işlere yakın olma. Bu hâlin hakkını öde, sonra al, ye. Takvayı ve onunla hakikatini bul, sonra ye, iç, aldırma...

Allah'ım, biz Zâtını arzulayan hacılarız. Senin gönüllü yolcuların, arayanların ve sevenleriniz. Sana karşı irfan tahsil eden talebeleriz. Bizden ehlimizi, evlâdımızı ve mülkümüzü al, ama mânamızı alıp rezil etme.

Allah'ın Zâtından gayri şeylerle iştigal, oyuncaktır. Nefse uymak isyan, halkla düşüp kalkmak ise Hakk'ın kapısından ırak olmaktır.

Öyle velî kullar vardır ki, melekler onlara secde eder. Ve o melekler ellerini o evliya zümresinin sırtına kor, kuvvet verirler.

Evliya zümresinin hepsi melekleri göremez. Onların içinden ancak birkaçı görebilir.

Şam'da zâtın biri mescitte oturuyordu. Karnı açtı... Kalbinden: - N'olurdu, İsm-i Âzam duasını bilseydim? dedi.

O anda iki şahıs göründü. Yanına gelip oturdular. Biri diğerine sordu: - İsm-i Â'zamı bilmek ister misin?

- İsterim.

- O hâlde 'Allah' de.

- Ben bunu içimden her zaman söylerim...

- Hayır, öyle değil. O'nu söylemek istediğin zaman kalbinde, O'ndan başkası olmayacak...

Bundan sonra yanından ayrıldılar ve semâya doğru yükseldiler.

Zahirini halka ver. Kalbini âhirete daldır. İç âlemini dünyadan âhiretten geçir. Hak'la kıl. Bunu yapmaya kadir olursan ne âlâ; aksi hâlde selâmeti bulman kabil değil.

Issız yerlere ve sahralara kaç. Halktan saklı yerlere git ve oralarda iman kazanmaya çalış. Onu kazan, sonra halka karış.

Büyük zâtlar kendilerinin gayrı için aldıklarını alırlar. Alırlar, halka taksim ederler. Onlar, manen daima ayakta durur, halkın hizmetini görürler. Senden alır, yine sana sadaka verirler.

Gerçek olan bir mürid, her ihtiyacını bizzat İlâhî kudretten alır. Arif ise, halktan alır. Çünkü o şahın tahsildarıdır. Halktan bir şey almak ona bir eksiklik vermez. O, Hakk'ın vekilidir.

O aldığını kendisi için almaz. Başkası için alır. O halktan alır, yine onlara verir. Kendi sofrası şahın katındadır. O kapıların ve perdelerin ötesinde alacağını alır. Şehvet arzuları ayakları altındadır. Halka ayağını, basar, yücelere çıkar.

Onların şeklini hiçbir şey değiştirmez. Tıpkı Musa peygamberin asası gibidir. Her şeyi yer yutar, şeklinde bir değişiklik olmaz." (Abdülkadir Geylani Hazretleri Fethu'r Rabbani eserinden)