Öğrencisiz ve öğretmensiz ilk 23 Nisan

Çocuksuz ve öğretmensiz bir 23 Nisan düşünmek, bayramın ruhunu sessizliğe büründürmek gibidir.

23 Nisan sabahı güneş yine doğar, sokaklar yine aydınlanır. Bayraklar asılır belki balkonlara, ama o tanıdık coşku yoktur. Ne neşeyle koşuşturan çocukların ayak sesleri duyulur, ne de onları sevgiyle izleyen öğretmenlerin gururlu bakışları… Meydanlar boş kalır, kürsüler sahipsizdir. Şiirler okunmaz, şarkılar söylenmez. Sanki zaman biraz durur.

Oysa 23 Nisan, yalnızca bir tarih değil; geleceğin, umudun ve yarınların simgesidir. Çocuklar bu bayramın kalbidir, öğretmenler ise o kalbin ritmini ayarlayan görünmez kahramanlar. Biri olmadan diğeri eksik kalır, birlikte ise anlam bulur.

Çocuksuz bir 23 Nisan, hayalsiz bir gelecek gibidir. Öğretmensiz bir 23 Nisan ise yolunu kaybetmiş bir toplum gibi… Çünkü çocuklar geleceği temsil ederken, öğretmenler o geleceğe yön verir.

Bu yüzden 23 Nisan'ı gerçekten yaşamak, sadece takvimdeki bir günü kutlamak değil, çocukların gülüşünü duymak, öğretmenlerin emeğini hissetmekle mümkündür. Onlar varsa bayram vardır, onlar varsa umut vardır.

Ve biz biliriz ki, bir ülkenin en güzel bayramı, çocukların kahkahasıyla, öğretmenlerin ışığıyla anlam kazanır.

Aynı zamanda da bir öğretmen öğrencisiz, öğrenci ise öğretmensiz, bayram ise hem öğrencisiz hem de öğretmensiz olmaz.

Bu sebeple 15 Nisan 2026 tarihinde kaybettiğimiz öğrencilerimize ve öğrencilerin hayatını kurtarmak için kendini siper eden öğretmenimiz Ayla Kara'ya Allah'tan rahmet, sevdiklerine de sabırlar diliyoruz.

Geleceğimizin teminatı olan çocuklarımızın 23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı kutlu olsun.